روایت عشقهای ازدسترفته
گاهی یک اتفاق تلخ در زندگی، فرصتی میشود برای شنیدن داستانی که سالها در سکوت مانده است. «دوستش داشتم» نوشته آنا گاوالدا، رمانی درباره عشق، انتخاب، ترس و حسرت است؛ داستان آدمهایی که در بزنگاههای زندگی، میان ماندن و رفتن تصمیم میگیرند و گاهی تا سالها بهای انتخابهایشان را میپردازند.
ماجرا با رفتن آدرین، همسر کلویی آغاز میشود. کلویی که با 2دخترش تنها مانده، روزهای دشواری را میگذراند. در این میان، پییر، پدرشوهرش، تصمیم میگیرد او و نوههایش را برای مدتی به خانه روستایی خود ببرد. او پیرمردی کمحرف، سختگیر و ظاهرا سرد است. اما در جریان گفتوگویی طولانی با عروسش، بهتدریج از گذشتهای پرده برمیدارد که سالها درون خود پنهان کرده است.
او از عشقی میگوید که زمانی در زندگیاش حضور داشته، اما شهامت دنبالکردنش را پیدا نکرده است؛ عشقی که در برابر مسئولیتها، مصلحتاندیشیها و ترس از برهمزدن زندگی موجود، به خاطرهای ناگفته تبدیل شده است. اعتراف پییر، گفتوگوی او و کلویی را از یک همدردی ساده فراتر میبرد و به تأملی درباره انتخابهای انسانی، وفاداری، شجاعت و معنای خوشبختی بدل میکند.
گاوالدا در این رمان، بدون پیچیدگیهای روایی و با زبانی ساده و صمیمی، سراغ یکی از پرسشهای همیشگی زندگی میرود؛ آیا ماندن همیشه نشانه تعهد است و رفتن الزاما بهمعنای بیوفایی؟
او با کنار هم قراردادن تجربه 2نسل، نشان میدهد چگونه ترس از تغییر میتواند آدمی را از زندگیای که آرزویش را داشته، دور کند.
«دوستش داشتم» رمانی کمحجم اما تأملبرانگیز است که خواننده را به بازنگری در مفهوم عشق، جسارت انتخاب و فرصتهای ازدسترفته دعوت میکند.
این کتاب را ناهید فروغان به فارسی ترجمه کرده و نشر ماهی در قطع جیبی، با جلد شومیز و در ۱۷۶صفحه منتشر کرده است. چاپ نخست آن در سال۱۴۰۰ منتشر شد و چاپ سیوششم آن نشاندهنده استقبال خوانندگان از این اثر است.