قدیمی‌ها سخن حکیمانه‌ای دارند: «به عمل کار برآید، به سخندانی نیست.» حکایت این روزهای آقای فردوسی‌پور نیز دقیقا همین است. ایشان پس از موج انتقادها به‌دلیل بی‌احترامی به سرود ملی، به‌جای پاسخگویی به انتقادها، اعلام کرده‌است: «تنها برچسبی که به من نمی‌چسبد، وطن‌فروشی است.» بسیار خوب، آقای فردوسی‌پور! حتی اگر شما را وطن‌پرست‌ترین فرد ایران بدانیم، همچنان چند سؤال ساده مطرح است:
نخست اینکه چرا فردی که ادعای وطن‌پرستی دارد، باید به سرود ملی کشور خود بی‌احترامی کند؟
دوم، هنگامی که کشور درگیر جنگ بود، چرا صدای شما در دفاع از وطن شنیده نشد؟
سوم، آیا قتل‌عام ۱۶۸ دانش‌آموز میناب حتی ارزش
یک واکنش کوتاه از سوی فردی وطن‌پرست را نداشت؟
چهارم، چگونه می‌توان ادعای وطن‌پرستی داشت، اما
تیم ملی کشور را در جام جهانی به تمسخر گرفت؟
پنجم، آیا ماندن در وطن منتی بر سر مردم است که بابت آن طلبکار باشیم؟
آقای فردوسی‌پور، هیچ‌کس سند وطن‌پرستی را به نام خود ثبت نکرده است. وطن متعلق به همه ایرانیان، با هر سلیقه و عقیده‌ای است اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان کسی که صرفا ادعای وطن‌پرستی دارد و کسی که در روزهای دشوار، پای وطن خود می‌ایستد. و پرسش پایانی این است: وطن‌پرستی شما دقیقا چه زمانی قرار است خود را
نشان دهد؟
چند سؤال ساده از آقای فردوسی‌پور
در همینه زمینه :
