روایت خبر

نسخه پهلوی برای مسلح‌کردن مردم
پسر شاه این روزها نسخه تازه‌ای برای نوکرانش پیچیده است؛ کسی که تا دیروز از مبارزه «خشونت‌پرهیز» و مقاومت مدنی دم می‌زد، حالا به این نتیجه رسیده که باید مردم را مسلح کرد و به میدان فرستاد؛ چون به‌گفته خودش، دیگر چاره‌ای باقی نمانده است. 
ظاهرا قرار است مردم هزینه تغییر تاکتیک‌های سیاسی شازده را با جان و امنیت خودشان بپردازند.
اما ماجرا وقتی جالب‌تر می‌شود که به رفتار قبلی او نگاه کنیم. وقتی پای مجیدرضا رهنورد، از حامیان سلطنت‌طلبان که به اتهام قتل 2نیروی حافظ امنیت محکوم و اعدام شد، به میان آمد، از رضا پهلوی درباره اقدامات او سؤال کردند. پاسخ اما چه بود؟ 
پاسخ این بود که رهنورد نباید به خشونت متوسل می‌شد. یعنی وقتی نوبت به تشویق و تحریک برای تغییر مسیر مبارزه می‌رسد، باید مردم را به میدان فرستاد، اما وقتی پای تبعات و هزینه‌های آن وسط می‌آید، ناگهان نسخه خشونت‌پرهیزی تجویز می‌شود.
البته این تمام ماجرا نیست. شازده چند سال پیش در یک برنامه تلویزیونی، بی‌پرده اعلام کرده بود که حاضر نیست به هیچ قیمتی آزادی خودش را قربانی مبارزه برای آزادی مردم کند و نمی‌خواهد نخستین قربانی این مسیر باشد.
حالا معادله را کنار هم بگذارید: مردم باید مسلح شوند، خطر کنند، هزینه بدهند و برای به‌اصطلاح تغییر حکومت به خیابان بیایند؛ اما پسر شاه ملعون نه حاضر است از امنیت و آزادی شخصی خودش بگذرد و نه وقتی کار به عواقب فراخوان‌هایش می‌رسد، مسئولیت روشنی می‌پذیرد.

وقتی روبیو سخنان سرلشکر رضایی را تأیید کرد
سرلشکر رضایی در گفت‌وگوی تلویزیونی اخیر خود نکاتی را از سفر چندی پیش مقامات ارشد امنیتی 3کشور عضو پیمان مکه به تهران بیان داشت که در نوع خود مهم است و می‌تواند نوید‌بخش تغییرات اساسی در نگرش و ساختار امنیتی منطقه باشد.
دبیر شعام در گفت‌وگوی خود اذعان داشت که در نشست چهارجانبه میان ایران و نمایندگان ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی نسبت به اسرائیل مواضع قاطعی از سوی آنان طرح و حتی در این زمینه «از برخی دوستان ما حزب‌اللهی‌تر هم شدند!».  این احساس اضطرار از تهدیدات بی‌پایان و مخرب اسرائیل در منطقه، درکنار این موضوع که آمریکا به‌طرز آشکاری ناتوانی در تامین امنیت متحدان منطقه‌ای خود در طول جنگ ایران را به‌سادگی نشان داد می‌تواند تدریجا زمینه‌ساز شکل‌گیری ایده امنیت درون‌زا در منطقه باشد.
از طرفی، در خلال جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل به هیچ‌یک از اهداف اعلام‌شده سیاسی و نظامی خود نرسیدند، موضوع هسته‌ای که مهم‌ترین مناقشه است، همچنان حل‌نشده باقی مانده و آمریکا با سیاست همیشگی «چماق و هویج» خود همزمان با تشدید کارزار نظامی‌‌اش به‌دنبال حل و فصل دیپلماتیک آن است.
 اما روبیو در خط و نشان‌کشیدن‌های همیشگی خود ناخواسته به شکست نظامی در برابر ایران اعتراف و بر سخنان سرلشکر رضایی مهر تأیید زد وقتی که در سخنرانی اخیر خود اعلام کرد «واشنگتن درصورت ازسرگیری حملات نظامی علیه ایران، آماده ارائه تضمین‌های امنیتی و دفاعی به عربستان سعودی، امارات و دیگر شرکای خود در منطقه خلیج‌فارس است. 
این اظهارات ناخواسته پرده از ترس و نگرانی عمیق و بجای رهبران منطقه از آسیب‌پذیری و ناکافی بودن تضمین‌های امنیتی آمریکا درصورت بروز هرگونه درگیری دیگری برمی‌دارد.

ماجرای خیانت شبانه در اردوگاه دمکرات‌ها
خبر شو‌که‌کننده از اردوگاه دمکرات‌ها در میشیگان که خانم هیلی استیونز، نماینده دمکرات این ایالت در مجلس نمایندگان تنها 2شب مانده به انتخابات اصلی از رقیب جمهوری‌خواه در مقابل عبدل‌السید هم‌حزبی خود حمایت کرد، سراسر توطئه اسرائیلی بود و بار دیگر نشان داد تا چه میزان سیاسیون آمریکا به‌جای تلاش برای مردم و طرفداران خود، وفادار به اسرائیل و منافع آن هستند.
 عبدل‌السید، چهره پیشرو حزب دمکرات قرار است نخستین سناتور مسلمان از ایالت میشیگان باشد که به صراحت از اسرائیل و ارتکاب «نسل‌کشی» بارها صحبت کرده است.
برای همین با اینکه در برخی ایالات جمهوری‌خواه چون تگزاس، آلاسکا و کانزاس رقابت میان نامزد دمکرات و جمهوری‌خواه بسیار نزدیک و حتی نامزد دمکرات با فاصله درنظرسنجی‌ها پیش افتاده است عبدل‌السید در ایالت همیشه‌چرخشی میشیگان نوک سیبل حملات نژادی و اسلام‌ستیزانه ترامپ بود.
 ویدئوی وایرال‌شده از خود هیلی استیونز هم نشان می‌دهد وقتی در رقابت درون‌حزبی از عبدل‌السید برای نامزدی سنا شکست خورد با صدای بلند فریاد می‌زد و می‌گفت «با افتخار یک دمکرات صهیونیست هستم.» گزارش الجزیره هم از کمک 60میلیون‌دلاری لابی حامی اسرائیل (آیپک) و گروه‌های همسو برای حمایت از استیونز در جریان رقابت‌های درون‌حزبی پرده بر‌می‌دارد. استیونز دلیل حمایت خود از راجر جمهوری‌خواه را نفرت‌پراکنی در کمپین عبدل‌السید عنوان کرد که مورد استقبال ترامپ قرار گرفت.

جانشین وزیر شهید اطلاعات چه زمانی معرفی می‌شود؟ 
وزارت اطلاعات ازجمله دستگاه‌هایی است که حتی در شرایط عادی هم نمی‌توان اداره آن را به حاشیه برد؛ چه رسد به روزهایی که کشور با تهدیدهای امنیتی، فشارهای خارجی و پیامدهای یک جنگ تمام‌عیار روبه‌روست.
در جریان جنگ ۴۰روزه، حجت‌الاسلام والمسلمین سیداسماعیل خطیب، وزیر وقت اطلاعات به شهادت رسید. از آن زمان تاکنون، با وجود گذشت حدود 8ماه، دولت هنوز وزیر جدیدی را برای تصدی این وزارتخانه به مجلس معرفی نکرده است. البته طبق برخی شنیده‌ها و گزارش‌های غیررسمی، دولت پس از شهادت شهید خطیب، سرپرست برای این وزارتخانه تعیین کرده بود اما هویت او نیز به دلایل امنیتی به‌صورت عمومی اعلام نشد.معرفی‌نشدن رسمی گزینه تصدی وزارت اطلاعات موضوعی است که حالا به تذکر علنی رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس منجر شده است. ابراهیم عزیزی دیروز در جلسه علنی مجلس با اشاره به اینکه مهلت قانونی دولت برای معرفی وزیر 3‌ماه است، پرسیده که رئیس‌جمهور برای معرفی‌نکردن وزیر اطلاعات چه توجیهی دارد. او همچنین با یادآوری شرایط جنگی کشور، بر ضرورت تعیین‌تکلیف این وزارتخانه تأکید کرده است. با این حال علی نیکزاد، نایب‌رئیس مجلس در پاسخ به تذکر عزیزی وعده داد که وزیر پیشنهادی اطلاعات به‌زودی معرفی خواهد شد.
اما مسئله فقط خالی‌ماندن یک صندلی در کابینه نیست. وزارت اطلاعات، برخلاف بسیاری از وزارتخانه‌ها، مستقیما با امنیت ملی، مقابله با نفوذ، حفاظت از اطلاعات و هماهنگی میان دستگاه‌های اطلاعاتی سروکار دارد. وزیر این وزارتخانه علاوه بر عضویت در هیأت دولت، در شورای‌عالی امنیت ملی نیز حضور دارد و ریاست شورای هماهنگی اطلاعات را برعهده می‌گیرد. بنابراین تعیین‌تکلیف مدیریت آن، صرفا یک تشریفات اداری یا موضوعی قابل تعویق نیست.

وقتی لباس مدارس انگلیس قربانی صنعت پورنوگرافی می‌شود
4 دختر نوجوان در انگلیس کارزاری را آغاز کرده‌اند که حالا به پارلمان و رسانه‌های این کشور رسیده است؛ ممنوعیت استفاده از لباس فرم مدارس در محتوای پورنوگرافیک. رز، می، آیلین و ویلو، دانش‌آموزان مدرسه کوپر در آکسفوردشایر می‌گویند لباس مدرسه نباید به ابزاری برای بازنمایی جنسی تبدیل شود، حتی اگر فرد استفاده‌کننده از آن بزرگسال باشد.
ماجرا از تجربه‌ای تلخ آغاز شد. یکی از دختران در ۱۲سالگی، هنگام تماشای تلویزیون با مادرش، زنی را دید که برای تحریک یک مرد لباس فرم مدرسه پوشیده بود. همان تصویر این پرسش را برایش ایجاد کرد که آیا دیگران هم ممکن است او را با چنین نگاهی ببینند؟ دختری که فردای آن روز باید با همان لباس به مدرسه می‌رفت. این نگرانی به رفتار روزمره آنها هم رسیده است؛ یکی از این 4دختر دیگر دامن نمی‌پوشد و برخی از پوشیدن لباس فرم خارج از مدرسه احساس ناراحتی می‌کنند. حتی در برنامه‌ای در پارلمان، ترجیح دادند لباس عادی بپوشند تا تصاویرشان در فضای مجازی بازنشر نامناسبی پیدا نکند.
نگرانی آنها بی‌پشتوانه نیست. نظرسنجی سال ۲۰۱۸ مؤسسه «پلن اینترنشنال» نشان داد ۳۵درصد از 1000دختر و زن ۱۴تا ۲۱ساله انگلیسی، هنگام پوشیدن لباس مدرسه در اماکن عمومی با توجه یا تماس ناخواسته جنسی و فیزیکی مواجه شده‌اند. اکنون این 4دختر خواستار ممنوعیت کامل استفاده از لباس فرم مدارس در محتوای پورنوگرافیک هستند.
 آنها معتقدند مقررات جدید دولت انگلیس، با وجود ممنوعیت نمایش افراد زیر ۱۶سال در چنین محتواهایی، همچنان راه را برای استفاده بزرگسالان از لباس دانش‌آموزی باز می‌گذارد. مطالبه این دختران فراتر از یک تغییر قانونی در غرب وحشی است؛ دفاع از مرزهای کودکی و کرامت انسانی در برابر صنعتی است که حتی نشانه‌های کودکی را به ابزار جنسی‌سازی تبدیل می‌کند.