نامگذاری خیابان‌ها ‌قبل و بعد از انقلاب اسلامی

وحید یامین‌پور؛ پژوهشگر

شما از کنار این خبر به آسانی گذشتید که «دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب با تغییر نام اماکن دارای نام‌های باسابقه و رایج به نام امام شهید رسما مخالفت کردند.» اما این اعلام، نشانه‌ای از عظمت انقلاب اسلامی و روح و فرهنگی است که به آن بالیده. حاکمان مومن و وطن‌دوست، خود را خادم ملت و کشور می‌دانند و برای خود سهم ویژه‌ای قائل نیستند، حتی بعد از اینکه جانشان فدا می‌شود.
کافی است قیاس کنید با قبل از انقلاب که خانواده بی‌فرهنگ، بی‌اصالت و از خودراضی پهلوی برای پنهان کردن شخصیت و سابقه بی‌فضیلتشان، همه جا نام خود و خانواده‌شان را بر سر میادین و خیابان‌های اصلی شهرها می‌گذاشتند:
خیابان پهلوی(خیابان ولیعصر)
پارک پهلوی(پارک دانشجو)
خیابان شاه‌رضا(خیابان انقلاب اسلامی)
خیابان شاه(خیابان جمهوری اسلامی)
خیابان شاهپور(خیابان وحدت اسلامی)
میدان شهیاد(میدان آزادی)
میدان ولیعهد(میدان ولی‌عصر)
پارک فرح(پارک لاله)
خیابان فرح(سهروردی)
خیابان اشرف پهلوی(شهید دستغیب) 
و با وجود این غرور در برابر ملت، با حقارت کامل در برابر حاکمان غارتگر آمریکایی و انگلیسی نام دشمنان کشور را که در همین تاریخ معاصر خاک ایران را اشغال کرده یا علیه دولت‌های قانونی کودتا کرده‌اند، بر سر خیابان‌ها و معابر می‌گذاشتند:
خیابان آیزنهاور (خیابان آزادی)
خیابان روزولت (خیابان مفتح)
میدان کندی و خیابان کندی(میدان توحید و خیابان توحید)
خیابان چرچیل(نوفل لوشاتو)
بلوار الیزابت (بلوار کشاورز)
خیابان‌ها پس از پیروزی انقلاب به نام کارگر و معلم و کشاورز و شهدای راه آزادی و استقلال و دانشمندان و فرهیختگان درآمد و مسئولان جمهوری اسلامی فقط آنگاه که در راه وطن و آرمان فدا می‌شوند، نامشان به میان می‌آید.