روایت خبر

دستاورد 7 اکتبر چه بود؟
3 سال از ۷ اکتبر گذشته است. رهبر شهید گفته بود: «صهیونیست‌ها از طوفان‌الاقصی نجات پیدا نمی‌کنند.» حالا می‌توان معنای این جمله را در نتایج سه‌ساله جنگ دید.
اول؛ افسانه امنیت اسرائیل فروریخت. ۷ اکتبر با حدود ۱۲۰۰کشته و ۲۵۱ گروگان، مرگبارترین روز تاریخ اسرائیل شد. 3سال بعد، طبق نظرسنجی شبکه عبری کان، هنوز ۶۷درصد اسرائیلی‌ها نگران تکرار حادثه‌ای مشابه ۷ اکتبرند.
دوم؛ معادله جنگ کوتاه و پیروزی سریع شکست. جنگ چندهفته‌ای، به جنگی چندساله و چندجبهه‌ای تبدیل شد؛ از غزه و کرانه باختری تا لبنان، سوریه، عراق، یمن و درنهایت رویارویی مستقیم‌تر ایران و اسرائیل.
سوم؛ اقتصاد اسرائیل هزینه سنگینی پرداخت کرد. بانک اسرائیل هزینه جنگ تا پایان ۲۰۲۶ را حدود ۳۵۰ میلیارد شکل برآورد کرده؛ بدون احتساب عملیات ۲۰۲۶ علیه ایران. زیان تجمعی تولید تا پایان ۲۰۲۵ نیز ۱۷۷ میلیارد شکل بوده است.
چهارم؛ ارتش فرسوده شد. فراخوان گسترده نیروهای ذخیره ادامه پیدا کرد و رئیس نیروهای ذخیره ارتش اسرائیل 3 سال پس از طوفان‌الاقصی صریحاً اعتراف کرد: نیروی رزمی کم داریم.
پنجم؛ هزینه سیاسی جنگ جهانی شد. بیش از ۷۷ کشور هنگام نطق نتانیاهو در سازمان ملل صحن را ترک کردند. اسرائیل از تصویر مظلوم ساخته‌شده پیرامون هولوکاست، به بازیگری متهم به ظلم و جنایت در افکار عمومی بخش بزرگی از جهان تبدیل شد.
و شاید معنای «شکست‌جبران‌ناپذیر» همین باشد: ۷ اکتبر فقط یک شکست نظامی نبود؛ تصویری از اسرائیل را شکست که بازسازی آن به این سادگی ممکن نیست.

آمار عجیب از غزه؛ تخریب 81درصدی 
3سال از جنگ غزه گذشته و این منطقه همچنان زیر بمباران، محاصره و تخریب زیرساخت‌ها به سر می‌برد.
آمار تلفات: حدود ۷۴هزار شهید و بیش از ۱۷۵هزار زخمی
  نسل‌کشی امروز با شدتی کمتر اما ادامه‌دار در جریان است.
  یسرائیل کاتس، وزیر امنیت اسرائیل فلسطینی‌ها را به فصل‌های بیشتر نسل‌کشی تهدید کرد.
  نتانیاهو مدعی طرح حماس برای« اقدام مقاومتی در آستانه انتخابات» شد.
  نهادهای امنیتی اسرائیل این ادعاها را بی‌پایه خواندند و گفتند نشانه میدانی وجود ندارد.
  از زمان توقف آتش‌بس روی کاغذ: ۱۴۶۲شهید و ۵۱۵۱زخمی در ۱۰‌ماه گذشته
  ۳۸بیمارستان تخریب شده و ۲۵هزار زخمی نیازمند درمان فوری در خارج هستند.
  ۹۰درصد شبکه‌های فاضلاب، چاه‌ها و آب‌شیرین‌کن‌ها ویران شده است.
  ۸۱درصد بافت شهری تخریب شده و شهرهایی مانند بیت‌حانون، جبالیا، رفح و خان‌یونس محو شده‌اند.
  حدود 2/1میلیون نفر آواره شده‌اند و در چادر زندگی می‌کنند.
  ورود کمک‌ها از ۶۰۰ به ۲۰۰کامیون در روز کاهش یافته است.
  ۵۰۰مرکز آموزشی تعطیل شده و ۶۰۰هزار دانش‌آموز از تحصیل محروم شده‌اند.
  ۱۲هزار معلم حقوق منظم نمی‌گیرند و آموزش در چادرهای نایلونی ادامه دارد.

خوش‌خدمتی‌های الشرع برای آمریکا مانع تجاوز اسرائیل نشد
اسرائیل فعالیت‌های حفاری و خاکبرداری پروژه سوفا۵۳ را در حومه جنوبی قنیطره از سر گرفته و خودروهای مهندسی و نظامی آن به حومه العشه و الرفید رسیده و به سمت حوضه یرموک در حرکتند. این پروژه از شمال قنیطره آغاز می‌شود و به‌تدریج به سمت جنوب گسترش می‌یابد. به‌ گفته منابع نظامی سوری، اهمیت این تحول تنها به ازسرگیری پروژه‌ای قدیمی مربوط نمی‌شود، بلکه به ماهیت تأسیساتی که ساخته می‌شود(خندق، خاکریز، جاده نظامی و نقاط مراقبتی) مربوط است که می‌تواند منطقه مجاور جولان اشغالی را از منطقه‌ای جدا به حوزه‌ای امنیتی تبدیل کند که اسرائیل قواعد حرکت در آن را کنترل می‌کند. براساس گزارش، عرض جاده نظامی حدود ۸متر و ارتفاع برخی خاکریزها تا ۵متر است. اسرائیل همزمان از پهپادها برای نظارت بر منطقه و تحرکات خبرنگاران استفاده می‌کند. منابع سوری معتقدند هدف از این کار فراتر از ایجاد سد دفاعی سنتی است و اسرائیل در پی اتصال مواضع، کنترل محورهای حرکت و ایجاد توانایی دائمی نظارت و مداخله است. وزارت خارجه سوریه این اقدام را نقض آشکار توافق ۱۹۷۴ و تجاوز به حاکمیت سوریه خوانده و قطر، اردن و کویت نیز آن را محکوم کرده‌اند. بر این اساس، خوش‌خدمتی‌های الشرع برای آمریکا هیچ تأثیری در توقف اشغالگری اسرائیل نداشته است، زیرا اسرائیل مستقل از هرگونه همکاری یا امتیازدهی دمشق به واشنگتن، پروژه توسعه‌طلبی و اشغالگری خود را در جنوب سوریه پیش می‌برد و سیاست‌های آمریکاپسندانه الشرع نتوانسته مانع گسترش نفوذ و اشغال اسرائیل شود.

وحدت به سبک اسلام ترکیه‌ای
جماعت اخوان‌المسلمین، شاخه استانبول، درباره تحولات منطقه بیانیه داده و از ضرورت وحدت امت اسلامی گفته است.
این همان جریانی است که عقبه‌اش به حسن‌البنا می‌رسد و در «مذکره الدعوه و الداعیه» بر ادامه‌راه سیدجمال‌الدین اسدآبادی و محمد عبده تأکید می‌کند.
اما ببینید امروز چه تقریری از وحدت ارائه می‌دهد.
بیانیه را با آیه ۱۰۳ آل‌عمران آغاز می‌کند و جنگ اکتبر ۱۹۷۳ را نمونه پیروزی در سایه وحدت مصر، سوریه و اردن می‌داند؛ جنگی که نهایتا با کمپ‌دیوید و به‌رسمیت‌شناختن اسرائیل توسط انور سادات پایان یافت.
طوفان‌الاقصی را هم نمونه مقاومت معرفی می‌کند، درحالی‌که همان زمان ترکیه بیشترین صادرات را به اسرائیل داشت.
اما بخش جالب‌تر بیانیه اینجاست:
حملات موشکی و پهپادی ایران به کشورهای خلیج‌فارس و تنش هرمز را محکوم می‌کند، اما هیچ اشاره‌ای به پایگاه‌های آمریکا و ۴۰ روز جنگ آمریکایی ـ صهیونیستی علیه ایران ندارد.
از یمن می‌گوید، اما از نقش ائتلاف عربستان و امارات که از ۲۰۱۵ با حمایت غرب وارد جنگ شد، خبری نیست؛ فقط انصارالله محکوم می‌شود.
این چه نوع وحدت‌طلبی است؟
وحدت، بدون دیدن دست دشمن و بدون برائت از او، ما را یاد صفین می‌اندازد. آنجا هم قرآن بر سر نیزه رفت و به نام قرآن، معاویه از شکست نجات پیدا کرد.
تفاوت وحدت به سبک اسلام ترکیه و عربستان با وحدت به سبک اسلام ناب در ایران را باید همین‌جا جست‌وجو کرد:
در میزان برائت حقیقی و میدانی از استکبار، نه برائت زبانی و شعاری.

از یمن چه خبر؟
آخرین اوضاع میدانی در یمن را ببینید. اتفاقات مهمی در حال رخ‌دادن است. اول، محاصره تعز به‌طور کامل تکمیل شده است.
ظاهرا نیروهای انصارالله در حال حاضر پیشروی خود را متوقف کرده‌اند تا تعز به‌صورت مسالمت‌آمیز تحت کنترل انصارالله قرار گیرد. اما ماجرای مهم‌تر، تنگه باب‌المندب است.
بعدش، حمله عربستان با شکست مواجه شده است. نیروهای انصارالله تصاویر و ویدئوهایی از شهر مخا، واقع در کرانه باب‌المندب، منتشر کرده‌اند؛ تصاویری که برخلاف ادعای سعودی‌ها مبنی بر تصرف این شهر است. یک نشانه دیگر هم وجود دارد.
کاربران فعال طرفدار عربستان در شبکه‌های اجتماعی، در حال بازنشر ویدئوهای قدیمی از حملات‌ماه گذشته علیه انصارالله در مأرب هستند؛ حملاتی که صرفا خسارات تاکتیکی کوتاه‌مدتی را در شمال به انصارالله وارد کرده بود. این رفتار یک معنای روشن دارد:
زمانی که می‌بینیم عربستان و دولت مزدور یمن برای پنهان‌کردن ضعف خود در برابر انصارالله به دروغ متوسل می‌شوند، متوجه می‌شویم که اوضاع آنها، به بیان ساده، اصلا خوب نیست.
در همین راستا یک خبرنگار اسرائیلی در ارزیابی این وضعیت، در صفحه شخصی خود نوشت:
«اگر من در کادر رهبری عربستان بودم، خودم را برای حمله و ورود انصارالله به داخل خاک کشور آماده می‌کردم.»

دکترین تهاجم: ایران دیگر منتظر ضربه نمی‌ماند
یک جمله از سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران بار دیگر بحثی مهم درباره تغییر رویکرد نظامی ایران را به صدر اخبار آورد: «برای جلوگیری از هرگونه تجاوز و تعرض، درصورت لزوم عملیات پیش‌دستانه انجام خواهیم داد.»
این جمله را نمی‌توان صرفا یک هشدار معمولی دانست، چراکه پیش از این نیز نشانه‌هایی از تغییر نگاه نظامی ایران آشکار شده بود. شهریور امسال، سخنگوی ارتش از تغییر دکترین دفاعی کشور از «پدافند» به «آفند» سخن گفته بود؛ تغییری که نشان می‌دهد در محاسبات جدید دفاع و پاسخ به حمله تنها گزینه‌های روی میز نیست. این تغییر البته به امروز محدود نمی‌شود. دی‌ماه۱۴۰۴، پیش از جنگ ۴۰روزه، دبیرخانه شورای‌ عالی دفاع در بیانیه‌ای صریح اعلام کرد که ایران خود را به واکنش پس از اقدام دشمن محدود نمی‌داند. معنای این موضع روشن بود. اگر حمله دشمن قطعی تشخیص داده شود، تهران برای اقدام پیش‌دستانه نیز برای خود حق قائل است. پس از جنگ ۱۲روزه نیز شهید سرلشکر موسوی هم از تغییر دکترین نظامی ایران از رویکرد تدافعی به تهاجمی سخن گفته و بر سیاست جنگ ناهمگون و پاسخ کوبنده به دشمنان تأکید کرده بود. حالا این مواضع در کنار انتصابات جدید در ساختار نظامی و دفاعی کشور، از نگاه برخی تحلیلگران، تصویری از ایران جدید در میدان نبرد ترسیم می‌کند؛ ایرانی که می‌خواهد ابتکار عمل را از دشمن بگیرد و الزاما منتظر شلیک اول نماند. نکته پایانی اینکه آمریکا و اسرائیل به‌جای تشدید تنش با ایران، این توصیه جان مرشایمر، استاد دانشگاه شیکاگو را جدی بگیرند که «بهتر است امیدوار باشیم ایران را به نقطه‌ای نرسانیم که به پاسخ آخرالزمانی روی بیاورد».