پیرترین ساکنان ایران

فاطمه عباسی | روزنامه‌نگار

ایران، این سرزمین کهن و استوار، تنها به معماری باشکوه، کتیبه‌های سنگی و شهرهای باستانی‌اش شناخته نمی‌شود؛ روح این خاک در رگ‌های موجوداتی جریان دارد که بسیار پیش‌تر از شکل‌گیری بسیاری از تمدن‌ها، ریشه در این آب و خاک دوانده‌اند و همچنان نفس می‌کشند. درختان کهنسال ایران، پاسداران زنده و خاموش این فلات پرگهرند؛ ستون‌های سبزی که روزگار مجد و عظمت سلسله‌های باستانی، عبور فاتحان و شکوه فرهنگ ایرانی را به چشم دیده‌اند و چون نمادی از مقاومت و امید، همچنان ایستاده‌اند.ثبت ملی اخیر یک درخت گردوی هزارساله در کوهپایه‌های استوار زاگرس لرستان، بار دیگر توجه دوستداران میراث طبیعی را به این شناسنامه‌های زنده و پرصلابت جلب کرد؛ درختی که پس از 10 قرن هنوز بار می‌دهد و یادآور سخاوت و زایش ابدی این سرزمین است. گستره جغرافیای ایران، زیستگاه دیرینه‌ترین موجودات زنده خاورمیانه است؛ از سرو کهنسال ابرکوه که روزگاری سلسله‌های باستانی را زیسته تا چنارهای تناوری که نبض بازارها و روستاهای قدیمی در خنکای سایه‌شان تپیده است.ثبت ملی این کهنسالان سبزپوش، تنها یک شماره‌گذاری میراثی نیست؛ پاسداشتی است از پیوند دیرین انسان با خاک و طبیعت. این گزارش، سفری است به پای تنه‌های قطور و شاخسارهای گره‌خورده برخی از کهن‌ترین درختان ثبت‌ملی‌شده ایران؛ ایستادگانی که قرن‌هاست بی‌کلام، تاریخ را برای ما روایت می‌کنند.