هر بلایی کز تو آید رحمتی‌ست

یکی از خاطرات افشین علا،  به زمانی بازمی‌گردد که رهبر شهید کسالت داشتند و جمعی از هنرمندان برای عیادت ایشان رفتند: «یادم می‌آید یک زمان آقا در بیمارستان بودند. ما همراه جمعی از هنرمندان به عیادت ایشان رفتیم و طبق رسوم ایرانی که به عیادت می‌رویم، گفتیم خدا بد ندهد! ایشان خندیدند و گفتند: مگر خدا بد می‌دهد؟ این جمله اشاره‌ای بود به اینکه حتی در گفت‌وگوهای روزمره نیز باید مراقب مضامینی که به زبان می‌آوریم باشیم. بعد شروع کردند یک شعر را خواندند: هر بلایی کز تو آید رحمتی‌ست... در آخر از همه پرسیدند: خب، این شعر از چه‌کسی بود؟ هیچ‌کس به یاد نیاورد و خودشان گفتند: پروین اعتصامی.» علا می‌گوید که رهبر شهید در ادامه، درباره جایگاه پروین اعتصامی و غفلتی که نسبت به مقام این شاعر شده است، نکات مهمی را مطرح کردند: «مثل همه دیدارها، هر نکته‌ای را که ایشان بیان می‌کردند، بدیع، تازه، پرمضمون و ضربه‌دار بود. گفتند که پروین حق بزرگی به گردن ما ایرانیان دارد و اشعار فوق‌العاده‌اش هم حکمت‌آموز است و هم در نهایت صلابت و استواری سروده شده است.» افشین علا در ادامه خاطره خود به نوع نگاه برخی روشنفکران به پروین اعتصامی اشاره می‌کند: « بعضی از روشنفکرها برای اینکه مقام پروین را کم‌رنگ کنند، به شاعران زن دیگر پر و بال بیشتری دادند؛ مثلاً به فروغ فرخزاد. پروین را شاعر نخ و سوزن و نخود و لوبیا می‌دانستند و می‌خواستند با این روش تحقیرش کنند.» به‌گفته علا «رهبر شهید در همان دیدار تأکید داشتند که بزرگ‌کردن یک شاعر نباید به‌معنای کوچک‌کردن شاعر دیگری باشد. البته درباره فروغ فرخزاد هم گفتند که بسیار شاعر خوبی است. ایشان چندبار درباره فروغ صحبت کردند و گفتند در شعرهایش محتواهای معنوی بوده است و از عاقبت‌‌خیری فروغ صحبت کردند. فروغ در ژانر دیگری شعر سروده است. منظورشان این بود که مبادا بزرگ‌کردن او باعث کوچک‌کردن دیگری باشد.»