کابوس در ایستگاه تدارکاتی

رؤیای شکستن طلسم نیم‌قرن قهرمان‌نشدن در آسیا، این‌روزها زیر سایه سنگین ۲شکست متوالی، رنگ‌و‌بوی یک بحران زودرس ‌به ‌خود گرفته است. تیم ملی فوتبال ایران که پس از ماجراجویی‌های جام‌جهانی، مسیر جدیدی را با هدف فتح جام‌ملت‌ها و پایان‌دادن به حسرت ۵۰ساله آغاز کرده بود، در همان گام‌های نخست لغزید. شکست تلخ ۳ بر یک مقابل ازبکستان و به‌دنبال آن‌ زانو‌زدن در برابر روسیه، نشان داد که روزهای پرالتهابی در انتظار یوزهای ایرانی است؛ شروعی ناامیدکننده که موجی از نگرانی را در دل هواداران کاشت و مسیر تیم ملی را به جای صعود، در یک سراشیبی تند قرار داد.
امیر قلعه‌نویی، سکاندار نیمکت تیم ملی، حالا در کانون تیزترین پیکان‌های انتقاد رسانه‌ها و کارشناسان قرار دارد. هرچند او با همان لحن همیشگی‌اش دفاع می‌کند و می‌گوید «بازی‌های دوستانه برای درس‌گرفتن است»، اما آنچه در مستطیل سبز رخ می‌دهد، فراتر از تاوان چند آزمون و خطای ساده است. دغدغه اصلی منتقدان، نه فقط اعداد روی اسکوربرد ورزشگاه، بلکه نمایش بی‌روح، ناهماهنگ و سردرگم تیم در زمین و البته انتخاب‌های مهره‌ها و تاکتیک‌های اشتباه کادر فنی است. این ضعف‌های مشهود در نحوه بازی، صدای اعتراض خیلی‌ها را درآورده و زنگ خطر را برای تیمی که مدعی قهرمانی در مهم‌ترین تورنمنت قاره است، با بالاترین ولوم به صدا درآورده است.
در این فضای غبارآلود، تیم ملی احتمالا روز شنبه در یک دیدار تدارکاتی دیگر به مصاف گینه بیسائو خواهد رفت؛ دیداری که روی کاغذ شاید چندان بزرگ به‌نظر نرسد‌ اما حالا برای قلعه‌نویی و کادرش فراتر از یک بازی دوستانه است. این 90دقیقه فرصتی است که ژنرال نشان دهد آیا توانایی خارج‌کردن تیم از این گرداب روانی و فنی را دارد و می‌تواند تا حدودی از بحران فاصله بگیرد؟ فوتبال ایران تشنه افتخار است؛ باید دید آیا کادر فنی می‌تواند کشتی توفان‌زده تیم ملی را پیش از رسیدن به آوردگاه اصلی جام‌ملت‌ها به ساحل آرامش برساند، یا این سایه شوم ناکامی همچنان بر سر تیم ملی سنگینی خواهد کرد.