روایت خبر

چرا پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت ارجاع شد؟
‌‌ماجرا از جایی آغاز شد که بار دیگر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، به جای آنکه از حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران سخن بگوید، انگشت اتهام را به سوی تهران گرفت. همزمان شورای حکام، به بهانه قطعنامه آمریکا و سه کشور اروپایی پرونده هسته‌ای ایران را با ۲۳ رأی موافق، ۳ رأی مخالف و ۸ رأی ممتنع با این اتهام که ایران تعهداتش را نقض کرده به شورای امنیت ارجاع دادند؛ اقدامی که در تهران، نه یک روند حقوقی، بلکه ادامه همان مسیری تلقی شد که پیش‌تر نیز با گزارش‌های آژانس دنبال شده بود. ایران، روسیه و چین خواستار تضمین‌هایی برای عدم تکرار حملات به تأسیسات هسته‌ای ایران شدند اما رافائل گروسی، مدیرکل آژانس، از نبود دسترسی کامل به تأسیسات هسته‌ای ایران ابراز نگرانی کرد و خواستار همکاری تهران شد؛ اما در سخنان او اشاره‌ای به این واقعیت وجود نداشت که همین تأسیسات، هدف حملات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفته‌اند. ایران دقیقاً همین دوگانگی را مورد اعتراض قرار داد.‌‌‌اسماعیل بقایی، سخنگوی دستگاه دیپلماسی، رفتار آژانس و شخص مدیرکل را به داستان «حکیم عضدالدین ایجی و خان مغول» تشبیه کرد و گفت هرگاه طرف‌های غربی در حوزه‌های دیگر کم می‌آورند، سراغ آژانس و مدیرکل می‌روند یا اینکه مدیرکل، خود را برای اعمال فشار سیاسی علیه ایران در اختیار آمریکا و اروپا قرار می‌دهد.‌پاسخ ایران اما تنها به اعتراض سیاسی محدود نماند. ابراهیم عزیزی، رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس، هشدار داد آژانس تصمیمی نگیرد که مانند آمریکا از آن پشیمان شود و تأکید کرد جمهوری اسلامی ظرفیت‌های متعددی برای مواجهه با شورای حکام و شورای امنیت در اختیار دارد.‌نمایندگی ایران در وین نیز خطاب به گروسی تصریح کرد که اگر قرار است بستر اجرای پادمان‌ها فراهم شود، ابتدا باید از آمریکا و رژیم صهیونیستی خواسته شود حمله و تهدید علیه تأسیسات هسته‌ای ایران را متوقف کنند.‌پیام تهران صریح است. نمی‌توان در برابر حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران سکوت کرد و سپس همان حمله را دستاویزی برای فشار بیشتر بر ایران قرار داد.

خاطره بازی وزیر جنگ اقتصادی آمریکا با مارهای دوران کودکی 
اظهارات اخیر اسکات بسنت که از او به‌عنوان «وزیر جنگ اقتصادی آمریکا» یاد می‌شود، نمونه‌ای عریان از تبدیل ناتوانی استراتژیک به تمثیل‌های زیست‌شناختی خودساخته است. 
بسنت برای توصیف وضعیت منطقه و ایران، به خاطرات دوران کودکی خود در ایالت کارولینای جنوبی و مجاورت خانه‌شان با یک مرداب پر از مارهای سمی متوسل شده است. 
بسنت با طعنه به ایران ادعا کرده که اگر سر ماری در حیاط خانه قطع شود، مار مرده است اما خودش نمی‌داند که مرده و ممکن است تا غروب آفتاب و خنک شدن هوا، دمش تکان بخورد و هنوز نیش بزند. ‌شگفت‌آور است که دستگاه جنگ اقتصادی واشنگتن، ارزیابی ژئوپلیتیک کشوری بزرگ و پیچیده چون ایران را به خاطرات مارگیری در ایالت کارولینای جنوبی تقلیل داده‌ و مدعی شده که «مار ایرانی» مرده است اما خودش خبر ندارد. ‌با اندکی تامل می‌شود میان یاوه‌گویی بسنت و رئیسش، ترامپ که از 7‌ماه قبل تا الان، هفته‌ای 7بار مدعی پیروزی بر ایران است، رابطه‌ای موثق یافت.‌توهمات ترامپ و بسنت و بقیه اراذل کت و شلواری حاکم بر کاخ سفید، درباره پیروزی بر ایران، نشان می‌دهد که طراحان جنگ اقتصادی در واشنگتن تا چه اندازه از درک واقعیت‌های ساختاری ایران عاجزند و ناچارند برای غلبه بر  شکست‌های سنگین به ایران، به خاطرات کودکی دلقکی به اسم بسنت متوسل شوند.

کابوس پهپادی ایران دست از سر آمریکا برنمی‌دارد
«ایران توان لازم برای بازتولید پهپادهایی را در اختیار دارد که مقابله با آنها برای آمریکا دشوار و پرهزینه است.» این بخشی از گزارش اخیر اندیشکده آمریکایی هادسون است. در این گزارش آمده است: 
  یکی از مشکلات عمده‌ای که آمریکا و پایگاه‌هایش در منطقه با آن روبه‌رو هستند، تاب‌آوری برنامه پهپادی ایران است.
  پهپادهای خانواده شاهد از قطعاتی استفاده می‌کنند که در بازار تجاری موجودند و می‌توان آنها را به‌سادگی تهیه کرد.
  این پهپادها می‌توانند میان تأسیسات کوچک‌تر و پراکنده تقسیم شوند؛ تأسیساتی که یافتن و نابود کردن آنها نسبت به کارخانه‌های بزرگ تولید موشک دشوارتر است.
  اکوسیستم غیرمتمرکز پهپادی تهران می‌تواند با سرعت بیشتری بازسازی شود.
  پهپادها برای پرتاب به زیرساخت‌های زیادی نیاز ندارند و می‌توان از ریل‌های پرتاب ساده و وانت‌های پیکاپ استفاده کرد.
  حملات پهپادی آینده می‌تواند پیچیده‌تر شود.
  ایران می‌تواند تعداد زیادی پهپاد ارزان‌قیمت ملخی را با تسلیحات سریع‌تر ترکیب کند.
روزنامه نظامی استارز‌اند استرایپس در پایان نوشته: حال این پرسش مطرح است که آیا آمریکا قادر است پایگاه‌های آسیب‌دیده خود در منطقه را بازسازی کند یا عملیات‌هایش را از آنجا از سر بگیرد  یا اینکه مجبور است به سمت حضور نظامی سبک‌تر و پراکنده‌تر حرکت کند؟

آدیداس؛ ایستاده در کنار جنایتکاران 
شرکت آلمانی آدیداس در یک کارزار تبلیغاتی‌ محلی برای ارائه سرویس «کفش تکی» یعنی امکان خرید یک لنگه کفش با ۵۰ درصد قیمت جفت کامل برای افراد دارای قطع عضو، از فردی به اسم شالو بیتون، تک‌تیرانداز سابق ارتش رژیم صهیونیستی استفاده کرد که در جنایات ضد‌بشری علیه مردم غزه شرکت داشته و از ناحیه پا معلول شده است.
این تصمیم آدیداس با واکنش‌های شدید بین‌المللی، مطرح شدن پرسش‌هایی درباره تصویر جهانی این برند و شکل‌گیری موج گسترده‌ای از درخواست‌ها برای تحریم جهانی آدیداس مواجه شد.
ورزشکاران و فوتبالیست‌های قطع عضو فلسطینی در غزه، به‌ویژه حسن ابوکریم و احمد ابونار، این اقدام را «جانبداری آشکار از قاتلان، تلاشی عمدی برای تطهیر چهره مرتکبان جنایات جنگی و لاپوشانی نسل‌کشی» توصیف کرده‌اند.
آنها با انتقاد از معیارهای دوگانه و تبعیض نژادی شرکت‌های بین‌المللی تأکید کردند درحالی‌که انجمن ورزشکاران معلول فلسطینی از سال ۲۰۱۸ برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازها مانند کفش و عصا با چالش مواجه است، آدیداس منابع و حمایت خود را در اختیار رژیم جنایتکار صهیونی قرار داده است.
این ورزشکاران ضمن تحریم کامل محصولات آدیداس، از جامعه ورزشی کشورهای عربی، اسلامی و آزادی‌خواهان جهان خواستند از خرید محصولات این شرکت خودداری کنند.
در پاسخ به این اعتراضات و تحریم‌ها، شرکت آدیداس ناگزیر مدعی شد که این کمپین صرفا توسط تیم محلی در اراضی اشغالی طراحی شده و بخشی از استراتژی تبلیغاتی جهانی آن نیست. همچنین شعبه آدیداس در عربستان سعودی با انتشار بیانیه‌ای عذرخواهی کرده است. 
با این حال، ورزشکاران فلسطینی نسبت به پاسخ و عذرخواهی گزینشی آدیداس انتقاد کرده‌اند، چرا که حذف تبلیغ تنها به صفحات منطقه‌ای غرب آسیا محدود شده و در صفحه جهانی شرکت بازتابی نداشته است.

کره‌جنوبی علیه ترامپ: جوانانمان را به دریای مرگ نمی‌فرستیم
«ما نمی‌توانیم جوانانمان را به دریای مرگ بفرستیم.» این یکی از شعارهای اصلی معترضان کره‌جنوبی علیه فشار‌های سیاسی دونالد ترامپ برای وادار کردن کشورشان به مشارکت در جنگ غیرقانونی آمریکا در تنگه‌هرمز است.
ده‌ها شهروند کره‌جنوبی جلوی سفارت آمریکا رفتند و تجمع اعتراضی برگزار کردند. یکی از معترضان حاضر به موضع ایران اشاره کرد و یادآور شد که اعزام نیرو به منطقه به‌معنای مشارکت در این جنگ غیرقانونی خواهد بود.
سازمان‌های صلح‌طلب کره‌ای از دولت خودشان خواستند در برابر فشارهای آمریکا تسلیم نشوند و در برابر واشنگتن «سر فرود نیاورند». آنها همچنین از تعهد خود به برگزاری تجمعات و اعتراضات خبر دادند.
برنامه اعزام نیروی دولت کره‌جنوبی نیازمند تأیید پارلمان است و گزارش‌ها می‌گوید مقدمات این اقدام از حالا در حال انجام است.
پیش‌تر دونالد ترامپ با تمجید از رهبر کره شمالی به عدم‌مشارکت کره‌جنوبی در عملیات‌های تنگه هرمز تاخت و درباره حمایت نظامی و هزینه آمریکا برای محافظت از کره‌جنوبی انتقادات شدیدی مطرح ساخت.
اما از دیرباز مردم کره‌جنوبی به حضور نظامی آمریکا اعتراض داشتند.
از دهه‌ 1950تا 1980، مخالفت با حضور آمریکا غالبا با جنبش‌های ضداقتدارگرایی و ملی‌گرایانه ارتباط داشت.
منتقدان به حمایت واشنگتن از دولت‌های نظامی و اقتدارگرای کره جنوبی اعتراض و به هزینه سیاسی و انسانی برای دمکراسی‌خواهی اشاره داشتند.
اما بعد از استقرار نسبی دمکراسی، اوج اعتراضات در سال۲۰۰۲ در پی کشته‌شدن 2 دختر نوجوان کره‌ای در برخورد یک خودروی زرهی ارتش آمریکا رخ داد.
خشم عمومی و تظاهرات گسترده‌ کشور را در برگرفت و موضوع اصلی اعتراض‌ها فقط حادثه نبود، بلکه سازوکار حقوقی توافق وضعیت نیروها میان 2 کشور بود.

نقص فنی یا هدیه ناخواسته آمریکایی‌ها به ایران در تنگه هرمز
شکار زهپاد (زیردریایی هدایت‌شونده از راه دور) فوق‌پیشرفته آمریکایی مدل Dive-LD که به‌گفته سازنده آن می‌تواند بدون بازگشت به پایگاه و یا هر وقفه‌ای به‌مدت 10روز زیر آب به عملیات‌های تجسسی خود ادامه دهد چنان شگفتی‌ساز و نمایانگر آسیب‌پذیری فناوری‌های برتر و اسطوره‌ای نظامی آمریکا بود که دولت این کشور در مواضعی پر از استیصال اعلام کرد زهپاد آنها پیش از آنکه به‌دست ایران بیفتد، دچار نقص فنی شده بود و این زهپاد درواقع یک مدل قدیمی‌تر‌ بوده که برای انجام عملیات‌های حساس مورد استفاده قرار نمی‌گرفته است.
اما به گزارش وبگاه تخصصی NAVALNEWS با اینکه ایران از پیشگامان توسعه پهپادهای زیرآبی مسلح بوده و چند نوع از این پهپادها را تولید کرده و حتی دست‌کم 2 نوع از آنها را به حوثی‌های یمن تحویل داده، زهپاد Dive-LD به‌مراتب پیشرفته‌تر از نمونه‌های بومی ایران است.
حالا دسترسی ایران به این زهپاد قابلیت‌های این کشور در زمینه پهپادهای زیرآبی را بیش از پیش ارتقا می‌دهد و همچنین این احتمال وجود دارد که این فناوری با دشمنان آمریکا ازجمله روسیه یا چین به اشتراک گذاشته شود.