3 قلمرو تازه برای حیات‌وحش ایران

گسترش مناطق حفاظت‌شده یکی از مهم‌ترین ابزارهای کشورها برای صیانت از زیستگاه‌ها، تنوع زیستی و گونه‌های در معرض تهدید است؛ به همین دلیل، افزایش وسعت و ارتقای کیفیت شبکه مناطق تحت حفاظت، در سال‌های اخیر به یکی از محورهای مهم تعهدات جهانی در حوزه تنوع زیستی تبدیل شده است. این مناطق فقط به بقای حیات‌وحش محدود نمی‌شود. آنها در حفظ منابع آب و خاک، مقابله با فرسایش و تغییرات اقلیمی و تداوم خدمات حیاتی طبیعت برای جوامع انسانی نیز نقش‌ اساسی دارند. توسعه و تقویت شبکه مناطق حفاظت‌شده، در واقع سرمایه‌گذاری برای حفظ تاب‌آوری سرزمین و تضمین امکان زیست نسل‌های آینده است. کشورهای عضو کنوانسیون تنوع زیستی در چارچوب کونمینگ–مونترال متعهد شده‌اند تا سال ۲۰۳۰ دست‌کم ۳۰ درصد از خشکی‌ها و آب‌های داخلی و ۳۰درصد از پهنه‌های ساحلی و دریایی جهان را به شکل مؤثر و عادلانه حفاظت و مدیریت کنند؛ تعهدی که با توجه به پوشش فعلی مناطق حفاظت‌شده، نیازمند شتاب گرفتن روند توسعه و ارتقای کیفیت این مناطق در سراسر جهان است.‌