نسخه تمدنی رهبرانقلاب برای دوران پس از پیروزی

محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

تقریر حضرت آقا از وحدت، یک نکته راهبردی مهم داشت.
ایشان ابتدا وحدت را در نسبت با پیروزی و بعد در منظومه تحقق و تثبیت پیروزی نشان دادند.
فرمودند امروز در عینی‌ترین وضعیت تفوق حق بر باطل قرار داریم.
چه چیزی می‌تواند این وضعیت را به هم بزند؟
تنازع؛ وحدت‌شکنی.
پس این پیام و البته پیام هفته دولت رهبرانقلاب را باید در فرامتن دوران ابرقدرتی ایران و تثبیت پیروزی در جنگ ببینیم.
بااین حال، مسئله فقط این نیست که وحدت‌شکنی، پیروزی امروز را مخدوش می‌کند.
نکته مهم در تقریر حضرت آقا، ارتقای وحدت از یک فضیلت اخلاقی به دکترین قدرت بود.
وحدت، معماری قدرت است.
و مهم‌تر‌، امتداد وحدت اجتماعی به وحدت ساختاری است. برای همین 3مرحله را توضیح دادند:
گام اول: اختلاف و تنازع نداشته باشید.    گام دوم: در برابر دشمن از یکدیگر دفاع کنید.
گام سوم: برای پیشرفت همکاری و هم‌افزایی کنید.
یعنی فقط با هم نجنگید، کافی نیست؛ برای هم بجنگید و بعد با هم قدرت بسازید.
اما این معماری قدرت یک مقدمه دارد:
شناخت دشمن.
و تأکید می‌کنند که امروز دشمن در عیان‌ترین صورت خود ایستاده است.
نقاب افتاده و دستکش مخملین کنار رفته است.
پس دیگر وحدت‌شکنی را به‌سادگی نمی‌توان به جهل و غفلت نسبت داد.
اینجاست که پیام اخیر حضرت آقا را باید در کنار پیام ایشان به مناسبت هفته دولت گذاشت.
وحدت، زمین پیروزی را می‌سازد؛ پیروزی را تثبیت و قدرت تولید می‌کند.
و در‌نهایت، مسیر رسیدن به تمدن نوین اسلامی را باز می‌کند.
برای همین در پیام به دولت نیز تأکید کردند که هر سیاست کلان باید «پیوست انسجام» داشته باشد.
این گزاره بسیار مهم است.
یعنی حتی یک تصمیم به‌ظاهر درست، اگر انسجام جامعه را مخدوش کند، خطاست.
چرا؟
چون وحدت فقط یک خُلق حسنه نیست؛ یک معیار تصمیم‌گیری است.
حتی بیان یک ضعف، ولو صادقانه، می‌تواند انسجام را هدف بگیرد و دیگر صرفا بیان یک واقعیت نیست.
اینجا دوباره به همان قاعده اول برمی‌گردیم: دشمن را ببینید و آرایش جنگی بگیرید.
«اَشِدّاءُ عَلَی الکفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم» فقط یک توصیف اخلاقی نیست.
منطق ساخت قدرت است.
و این باید سرلوحه همه ما باشد.
صداوسیما باید یکی از مهم‌ترین معیارهای موفقیت خود را افزایش دایره مخاطبان و جذب حداکثری بداند.
تجمع انقلابی باید یکی از مقدس‌ترین مطالباتش این باشد که چند نفر به جمع انقلاب اضافه می‌کند، نه اینکه چند نفر را از آن بیرون می‌راند.
دولت باید از هر تصمیم و حتی بیانی که جامعه را دوقطبی می‌کند پرهیز کند و مؤثرترین تصمیم را تصمیمی بداند که نه‌فقط انسجام‌شکن نیست، بلکه بر سرمایه اجتماعی و وحدت جامعه می‌افزاید.
رسانه هم همینطور. فعال سیاسی و فرهنگی هم همینطور.
بزرگ‌ترین ظلم به این پیام آن است که تصور کنیم مخاطبش دیگرانند.
دیگری‌سازی‌ مخاطب، خیر؛ مخاطب پیام، همه ماییم.
از این پس هر نوع موضع‌گیری یا تصمیم یک سؤال پیش روی خود دارد:
این کار، جبهه حق را بزرگ‌تر می‌کند یا کوچک‌تر؟
شاید این، عملیاتی‌ترین ترجمه وحدت در شرایط امروز باشد.