درختی که با عمارت‌های تهران گره خورده است

روزگاری که خانه‌های تهران هنوز اندازه قوطی کبریت نشده بود یا حتی قبل‌تر از آن که شمالی و جنوبی‌بودن خانه معنایی نداشت، گل‌های خوشه‌انگوری درخت اقاقیا یا پیچ ‌گلیسین از دیوار حیاط خانه‌ها آویزان بود. گل‌های اقاقیا با وزش نسیم بهاری، عطر خوشی را به همسایه‌ها هدیه می‌داد. درخت پیچ گلیسین ازجمله درختانی است که وجودش با کوشک‌ و عمارت‌های تهران قدیم گره خورده است. هرچند که این درخت زیبا بومی ایران نیست، اما از گذشته‌های دور وارد ایران شده است. ۲۰ گونه آن مثل اقاقیای سرخ یا بنفش و اقاقیای معمولی یا چتری شناسایی شده و استفاده از پیچ گلیسین در خانه‌های شمال تهران، به‌خصوص روی دیوار بیرونی، بسیار مرسوم بود. گل‌های خوشه‌ای آن در فصل بهار جلوه خاصی به خانه‌ها و گذرها می‌دهد و به بهترین شکل ممکن بهار را به خانه و کوچه می‌آورد. 
بلندی آن 10 تا 27 متر است و بدنه آن خار دارد. همچنین برگ‌ها متناوب ‌و دیرخزان است و متشکل از برگچه‌های کوچک متقابل شانه‌ای فرد، بیضی‌شکل که سطح ‌زیر آن سبز خاکستری و روی آن سبز تیره است. شاخه‌های جوان آن شکننده، گل‌های‌ آن که از 4 تا 6 سالگی ظاهر می‌شود، معمولا هر ساله در اواخر اردیبهشت‌ماه‌ (در مناطق معتدل) به بار می‌نشیند. گل‌های این درخت بسیار معطر و میوه آن غلافی به رنگ قهوه‌ای است که حدود ۸ سانتی‌متر طول و یک سانتی‌متر عرض دارد و در آن ۱۲ تا ۱۵ دانه گرد پهن نازک هست و معمولا در آبان‌ماه می‌رسد. گل اقاقیا به سبب شهد فراوانی که دارد جاذب زنبور عسل است. همچنین درخت اقاقیا ریشه‌های عمیق و پراکنده دارد. این درخت ازجمله درختان مقاومی است که برای زیباسازی فضای سبز، کنترل فرسایش خاک و احیای زمین کاشته می‌شد.