مسئله حجاب نیست؛ مسئله یلِگی حکمرانی است

محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

مسئله امروز دیگر بی‌حجابی نیست. دوگانه قدیمی باحجاب و بی‌حجاب را رها کنید؛ مسئله امروز برهنگی هم نیست.
آنچه زشت است، بی‌حجابی نیست؛ یلِگی حکمرانی است.
وقتی شهروند از حاکمیت این پیام را دریافت می‌کند که هیچ قاعده و مرز روشنی وجود ندارد و عبور از هر مرزی فقط ایده جدید نیاز دارد، چرا باید انتظار داشت رعایت کند؟ اساسا چه چیز را رعایت کند؟ 
در هر جامعه‌ای آدم‌های مختلف وجود دارند؛ یکی از سر ناآگاهی، یکی تحت فشار محیط، یکی متأثر از عادی‌سازی، یکی گرفتار بازار نمایش و خودنمایی و دیگری تحت‌تأثیر فضای روانی و اجتماعی اطرافش، یکی هم چه‌بسا مزدور. هنر حکمرانی دقیقا همین‌جاست که قاعده را روشن کند، مرز را معلوم کند و اجازه ندهد جامعه در ابهام دائمی زندگی کند.
سؤال بسیار ساده است؛ دقیقا کجا قرار است صدای حاکمیت دربیاید؟ همین را هم روشن کنند، بخش مهمی از این آشفتگی حل می‌شود.
مشکل اینجاست که به محض طرح چنین سؤالی، پاسخ آماده است: «الان وقتش نیست.» می‌گویند عده‌ای مترصد آشوبند، دشمن سوءاستفاده می‌کند؛ گویی از منظر آقایان حکمرانی فقط دو حالت دارد؛ یا بی‌قانونی یا قهریه و زور.
این دقیقا نشانه فقر ابزار حکمرانی است. در عصر داده، رسانه، فناوری، هوش مصنوعی، تنظیم‌گری هوشمند، ابزارهای جدید و غیره اگر تنها گزینه‌ای که برای اجرای یک قاعده به ذهن مدیر می‌رسد «برخورد فیزیکی» باشد، مشکل قبل از آنکه امنیتی باشد، دانش و توان حکمرانی است.
مشکل این است که مسئله‌ای شکل می‌گیرد، رشد می‌کند، از هر خط قرمزی عبور می‌کند و دستگاه مسئول، به‌جای حل آن، چشم خود را می‌بندد تا مجبور نشود صورت مسئله را ببیند.
ضعف فاحش مدیریتی را که با استدلال امنیتی نمی‌شود پوشاند. نباید بی‌سوادی، فقدان تخصص و ناتوانی در حل مسئله را پای امنیت نوشت. بدتر آنکه آقایان عجز در حکمرانی را پشت عنوان مردمداری پنهان می‌کنند.
مگر می‌شود روزی باشد که وقت حل مسئله نباشد؟ مگر روزی داریم که در آن حکمرانی تعطیل باشد؟ الحق ماجرای عجیبی است.