محسن مهدیان؛ مدیر مسئول
اسم آیتالله جوادی آملی این روزها که میآید، یاد آن نماز تاریخی میافتیم:«اللهم...اللهم...اللهم...»
آن بغض و اشک، صدای لرزان و محزون و صفات بلندی که برای امام شهید برشمرد؛ گویی از زبان یک ملت سخن میگفت: «مجاهد، متألّه، شهید اسلام و قرآن، بالابرنده عظمت و سیادت مسلمین، کشته برای امت...»
اینروزها دوباره نام آیتالله بر سر زبانهاست؛ این بار برای وحدت. هشدار داد جامعه را «اربا اربا» نکنید و با وحدتشکنان مقابله کنید «ولو عمامه من بر سر داشته باشند.» اما این فقط یک موضع نیست. این چندماه او در بزنگاههای جنگ حاضر بوده است؛ از امیدبخشی با این گزاره که «حتی نیمدرصد هم احتمال شکست نیست» تا تعطیلی درس برای حضور مردم در خیابان و تفسیر پرچمگردانی با ارجاع به حضرت ابراهیم؛ از پیشگامی در حکم قصاص ترامپ و نتانیاهو تا آن تحلیل اعتقادی از میدان: «این روزهای جنگ اگر معجزه نیست، پس چیست؟» اینها تصویر عالمی است که اندوخته یک عمر فقه، فلسفه و اعتقاد را به میدان آورده؛ زمان را دیده، صحنه را فهمیده و در بزنگاه موضع گرفته است. همان معنایی که رهبر انقلاب بر آن تأکید داشت: «اعلم علما» هم اگر زمانش را نشناسد، نمیتواند برای جامعه اسلامی مفید باشد.
«اللهم...اللهم...اللهم...»
فریاد «اللهم، اللهم، اللهم» یک حکیم در میدان جنگ
در همینه زمینه :
