هرمز، بابالمندب... و حالا سوئز
برای نخستینبار، دو کشتی آمریکایی در بندر دمیاط مصر هدف اصابت پهپاد قرار گرفتند و دچار آتشسوزی شدند.
تا این لحظه، ایران سکوت است. اما یمن اعلام کرده این عملیات کار ما نبوده، ترامپ نیز گفته این حمله از نظر الگو، شبیه حملات قبلی به نفتکشهاست و سنتکام هم وعده «پاسخ متقابل» داده است.
از سوی دیگر، رسانههایی مانند نیویورکر، واشنگتنتایمز، والاستریت ژورنال و رویترز در تحلیلهای جداگانه، بااشاره به این حمله از گسترش فشار ایران از یک گلوگاه به «زنجیرهای از گلوگاههای راهبردی» سخن گفتهاند.
درست است. رسانههای غربی یک پیام را بهخوبی دریافت کردهاند:
هزینه هر درگیری، دیگر در خلیج فارس متوقف نمیشود. از هرمز تا بابالمندب و از بابالمندب تا سوئز، تمام شریانهای تجارت و انرژی منطقه میتوانند در معرض آتش و فشار قرار گیرند.
ضمنن توجه کنیم که این بندر حدود ۲۲۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتری سواحل جنوبی ایران قرار دارد و این یعنی یک رونمائی جدید از برد و دامنه عملیاتی ایران. از خلیج فارس تا شرق مدیترانه در تیرس ماست.
برای نخستینبار، دو کشتی آمریکایی در بندر دمیاط مصر هدف اصابت پهپاد قرار گرفتند و دچار آتشسوزی شدند.
انتقال هزینه به بیرون
ایران دیگر صرفاً شوکهای خارجی را به اقتصاد داخل منتقل نمیکند؛ اکنون میتواند بخشی از هزینه و تهدید را متوجه آمریکا و اقتصاد جهانی کند.
ژئوپلیتیک، مکمل قدرت نظامی
برتری نظامی بدون برتری ژئوپلیتیکی کافی نیست. هرمز همچنان یکی از مهمترین اهرمهای راهبردی ایران است.
بازدارندگی فراتر از موشک
بازدارندگی یعنی دشمن مطمئن باشد ایران حتی پس از ضربه اول نیز توان بازسازی، ادامه عملیات و تحمیل هزینه را حفظ میکند.
آتشبس، بخشی از جنگ
توقف درگیری پایان نبرد نیست؛ هر طرفی که در این فرصت سریعتر بازسازی شود، در دور بعدی دست برتر را خواهد داشت.
امنیت منطقه بدون ایران ممکن نیست
هر طرح امنیتی، انرژی یا کشتیرانی که نقش ایران را نادیده بگیرد، با ریسک بیثباتی روبهرو خواهد شد.
خیابان؛ خط مقدم جدید
پرچم و حضور مردم به بخشی از میدان نبرد تبدیل شده است؛ ابزاری برای مقابله با روایت دشمن، خنثیسازی جریانهای رسانهای معارض و مطالبهگری از مسئولان.
