سفر به دیگر سو

سید سروش طباطبایی پور| روزنامه نگار

زندگی عشایر ایران نمونه‌ای زنده از پیوند انسان با طبیعت است؛ شیوه‌ای که با کوچ‌نشینی، دامداری و تکیه بر سنت‌های دیرینه ادامه دارد. عشایر با وجود سختی‌های فراوان، ازجمله کمبود امکانات، سرمای کوهستان، گرمای دشت، مشکلات خدمات درمانی و آموزشی و دشواری حمل‌ونقل، همچنان سبک زندگی خود را حفظ کرده‌اند. کوچ‌های فصلی، مراقبت از دام‌ها و سازگاری با شرایط سخت جغرافیایی، بخشی از هویت فرهنگی آنهاست. با این حال، استقامت، همبستگی خانوادگی، مهارت در زندگی با طبیعت و حفظ میراث فرهنگی از ویژگی‌های برجسته‌جامعه عشایری‌است. در دوران جنگ تحمیلی 8ساله و 2‌جنگ اخیر هم بسیار از دلاوری‌ها و وطن‌دوستی‌های عشایر را دیدیم و شنیدیم که تاریخ این سرزمین به یادگار مانده است. یکی از زمان‌های فعال برای عشایر کشور، مرداد ماه است. به‌خصوص عشایر چهارمحال و بختیاری که پیش از کوچ پاییزه، مزارع خود را که به‌صورت دیم زیرکشت گندم و جو برده بودند، حالا به زمین‌هایشان باز می‌گردند و محصول آماده برداشت خود را درو می‌کنند. در اینجا نیم‌نگاهی به زندگی برخی عشایر کشورمان می‌اندازیم.