آه از غمی که تازه شود با غمی دگر

فاطمه عباسی | روزنامه‌نگار

هنوز بوی سوختگی کتاب و دفتر از دیوارهای مدرسه «شجره طیبه» پاک نشده و زخم عمیق ۹‌اسفند‌۱۴۰۴ بر پیکر میناب تازه است. کمتر از 5‌ماه از آن روز تلخ می‌گذرد؛ روزی که هجوم وحشیانه آمریکایی- صهیونی، آسمانی شدن دانش‌آموزان، معلمان و کادر مدرسه را در کلاس درس رقم زد. دیروز اما، فصل دیگری از این روایت خونین ورق خورد. خیابان‌های میناب در گرمای شرجی تیرماه، میزبان تابوت‌هایی شدند که هر کدام پاره‌ای از تن این شهر بودند. ۶۸‌پاره‌تن از پیکرهای پاک ۳۲ شهیدی که زیر آوار کینه دشمن جامانده بود، پس از هفته‌ها تفحص طاقت‌فرسا و تأیید هویت از طریق آزمایش‌های دقیق ژنتیک، برای وداع آخر به آغوش خانواده‌هایشان بازگشتند.این تشییع، تنها یک مراسم خاکسپاری نبود؛ فریاد بلند مظلومیت نسلی بود که مشق‌هایش با خون نوشته شد و نمایش اقتدار و همبستگی ملتی که در برابر جنایت، یکپارچه می‌ایستد. دیروز، شانه‌های مردم میناب زیر بار این غم سنگین خم شد، اما نشکست. چشم‌ها باریدند، اما اراده‌ها استوار ماند. هر قطره اشک مادران و هر مشت گره‌کرده پدران، سندی زنده از جنایتی بود که هرگز فراموش نخواهد شد.
این گزارش تصویری، روایتی است از یک وداع‌‌ جانفرسا؛ روایتی از دست‌هایی که پاره‌های تن عزیزانشان را برای آخرین بار لمس کردند و شهری که با بغضی در گلو، فرزندان معصومش را تا خانه ابدی بدرقه کرد.