روایت خبر

پیرسالاری در آمریکا
کنگره آمریکا این روزها به «باپرستیژ‌ترین خانه سالمندان» جهان معروف شده است. کنگره دوره حاضر برای سومین دوره متوالی، رکورد پیرترین کنگره تاریخ آمریکا را رقم می‌زند و میانگین سنی نمایندگان مجلس آن حدود 58سال و میانگین سنی سناتورها حدود 64سال است. همچنین بررسی‌های «مرکز برنان» مستقر در نیویورک و واشنگتن نشان می‌دهد بیش از نیمی از 24عضو 80ساله یا بالاتر کنگره قصد دارند در انتخابات مجدد‌ ماه نوامبر2028 نامزد شوند. یکی از آنها هم چاک گرسلی است که اگر بار دیگر انتخاب شود، تا پایان دوره‌اش در ژانویه 2035، 101ساله خواهد شد.
بحث سالخوردگی نمایندگان کنگره بر اثر مرگ ناگهانی سناتور جنگ‌طلب و ضد‌ایرانی، لیندسی گراهام و بستری شدن میچ مکانل داغ است. نمایندگان و سناتورهای آمریکایی ملزم نیستند که درخصوص وضعیت سلامتی خودشان گزارشی ارائه دهند؛ با این حال تعدادی از نمایندگان در حال تلاش برای تصویب طرحی هستند که برای سناتورها و نمایندگان هم سن بازنشستگی 75سالگی در نظر گرفته شود و اگر نماینده‌ای بیمار بود، با رأی اکثریت یا دوسوم نمایندگان از کنگره اخراج شود. با این حال چنین طرح‌هایی خطر سوءاستفاده سیاسی علیه نماینده‌ای که تنها موقتا به بیماری مبتلا شده و روند بهبودش را طی می‌کند در پی دارد. بلای پیری و سالخوردگی در آمریکا تنها به اعضای کنگره محدود نمی‌شود. بایدن، رئیس‌جمهور پیشین به‌دلیل سن بالای 82سالگی و علائم ضعف در شناخت و ارتباط برقرار کردن سوژه شده بود، انتقاداتی که حالا کم‌وبیش متوجه ترامپ 80ساله هم هست.

ردپای آمریکا و اسرائیل در تغییرات جدید داونینگ‌ استریت
چند سالی، خانه شماره10 داونینگ، محل استقرار نخست‌وزیری در انگلیس ساکن درازمدتی به‌ خود ندیده است. در انگلستان هم‌اکنون دورانی بی‌ثبات از نخست‌وزیران سپری می‌شود که هر مورد نهایتا بین یک ‌سال تا 3‌سال قدرت را در دست دارند. از دیوید کامرون که بعد از نتیجه همه‌پرسی برگزیت در2016 از قدرت کنار رفت تا ترزا می، بوریس جانسون، لیز تراس و ریچی سوناک در 2024 همگی از حزب محافظه‌کار بدون برگزاری انتخابات سراسری و تنها از طریق انتخابات درون‌حزبی جانشین یکدیگر شده بودند. سرانجام با برگزاری انتخابات سراسری در 2024، رهبر حزب کارگر، کی‌یر استارمر با کسب 410کرسی از 610نماینده حزب به سمت نخست‌وزیری رسید. در این مقطع، امیدها برای بازگشت ثبات به دولت در انگلیس کمی احیا شد، اما دیری نپایید که استارمر هم جای خودش را به جانشینی بی‌رقیب در حزب داد. اندی برنهام سابقه وزارت بهداشت در دولت گوردون براون را دارد که از شهرداری منچستر به نخست‌وزیری می‌رسد. استارمر در اواخر تصدی خود با چالش‌های بی‌سابقه‌ای در مقابل آمریکا در جنگ علیه ایران روبه‌رو شد و حاضر نشد در مقابل فشارهای آن در جنگ علیه ایران همراه شود، امری که خشم ترامپ را به‌دنبال داشت، ولی مواضع برنهام در موضوع اسرائیل به جریان اصلی نزدیک‌تر است. او پیش‌تر، اسرائیل را کشوری با «نقش تاریخی در حفاظت از اقلیت‌ها» توصیف کرده بود. همچنین سابقه برنهام درخصوص رأی‌گیری‌های مهم مربوط به جنگ عراق و مداخلات نظامی غرب، گرایش او به همراهی کامل با آمریکا را نشان می‌دهد.

فرار مغزها از آمریکا به مقصد چین
در اوایل ژوئیه ۲۰۲۶، عمر یاغی، شیمیدان مشهور اردنی-سعودی-آمریکایی و برنده جایزه نوبل شیمی در سال۲۰۲۵، پس از ۱۴سال فعالیت، دانشگاه کالیفرنیا در برکلی را ترک کرد و به‌عنوان استاد تمام‌وقت به دانشگاه تسینگ‌هوآی پکن پیوست. او اکنون ریاست یک مؤسسه تحقیقاتی جدید با تمرکز بر تلفیق هوش مصنوعی، شیمی و علم مواد را بر عهده ‌ دارد.
اگرچه یاغی دلیل صریحی برای این انتقال ذکر نکرده، اما فرصت علمی گسترده‌ای که دانشگاه چینی برای تأسیس یک مرکز بین‌رشته‌ای در اختیارش گذاشته عاملی کلیدی محسوب می‌شود. با این حال، این تصمیم در بستر وسیع‌تری گرفته شده است: کاهش شدید بودجه‌های تحقیقاتی در آمریکا، لغو هزاران بورس پژوهشی توسط مؤسسات فدرال مانند NIH و NSF و ایجاد فضایی از بی‌ثباتی و بلاتکلیفی برای محققان. نظرسنجی مجله نیچر نشان داد که ۷۵درصد دانشمندان مقیم آمریکا به فکر ترک این کشور هستند.
در مقابل، چین با سرمایه‌گذاری سالانه حدود 10درصدی روی تحقیق و توسعه، استخدام بیش از مجموع محققان آمریکا و اروپا و تسهیل فرایند اخذ ویزا برای محققان خارجی(مانند ویزای جدیدK) به قطبی جذاب برای دانشمندان بین‌المللی تبدیل شده است. این کشور دیگر فقط به‌دنبال بازگرداندن دانشمندان مهاجر خود نیست، بلکه با ارائه حقوق رقابتی، بودجه کلان برای تأسیس آزمایشگاه و تسهیلات رفاهی، به‌طور مستقیم به جذب نخبگان علمی از سراسر جهان می‌پردازد و شکاف علمی خود با آمریکا را به‌سرعت کاهش می‌دهد.

مسابقه نامحبوب بودن جنگ علیه ایران با جنگ ویتنام
اکونومیست در گزارشی به این پرداخته که میزان تأیید خالص از تصمیم رئیس‌جمهور ترامپ برای جنگ علیه ایران به کمترین سطح (منفی 30درصد) رسیده است. این درحالی است که جنگ ویتنام 6سال طول کشید تا به این میزان نامحبوبیت برسد. مثلا میزان تأیید تصمیم رئیس‌جمهور وقت، لیندون جانسون در سال 1965، یعنی زمان آغاز جنگ، در سطح 70درصد بود، یک سال بعد آن به میزان تأیید خالص به مثبت 17درصد رسید تا اینکه سرانجام در سال1968، به‌دلیل تلفات زیاد و فرسایشی شدن جنگ ویتنام، میزان تأیید خالص تصمیم رئیس‌جمهور در جنگ ویتنام به منفی 42درصد رسید؛ نکته‌ای که باید در نظر داشت این است که جنگ ویتنام به‌دلیل تلفات انسانی در طول چند سال به جنگ نامحبوبی تبدیل شد، درحالی‌که جنگ ایران تنها در طول 6‌ماه با تلفات به‌مراتب کمتر نسبت به جنگ ویتنام، عمدتا به‌دلیل فشارهای اقتصادی ناشی از جنگ ایران به این سطح از نامحبوبیت بالا می‌رسد(میزان تأیید خالص حاصل تفریق درصد مخالفان از موافقان است).