روایت خبر

اعتیادی به نام اپوزیسیون بودن 
وابستگی بالای براندازان خارج‌نشین به بودجه‌های حمایتی آمریکا و رژیم صهیونیستی و کشورهای اروپایی موضوعی نیست که بر کسی پوشیده باشد. در واقع عامل اصلی ادامه فعالیت‌های ضد‌ایرانی براندازان، آنطور که خود ادعا می‌کنند، نه آوردن آزادی و دمکراسی بلکه صرفاً گرفتن پول برای گذران زندگی است.
این واقعیت اخیراً توسط اشکان صفایی، خبرنگار شبکه اسرائیلی اینترنشنال به خوبی توضیح داده شده است.‌اشکان صفایی با اشاره به فعالیت بخشی از گروه‌های اپوزیسیون در خارج از کشور تصریح کرد که این افراد با مشکلی بزرگ روبه‌رو هستند که وی آن را نوعی «اعتیاد» می‌داند. او تأکید کرد که این اعتیاد نه به مواد‌مخدر بلکه به «گرفتن فاند» یا همان بودجه‌های حمایتی و «اپوزیسیون‌بودن» است و این وابستگی را به مثابه سمی دانست که بخشی از این بدنه را در سال‌های گذشته مسموم کرده است.‌وی در ادامه خاطرنشان کرد که برای این گروه، دریافت بودجه عملاً به روش زندگی و راهی برای امرار معاش تبدیل شده است، به‌طوری که آنها تخصص یا مسیر دیگری برای ادامه زندگی خود بلد نیستند.‌صفایی به موضوع مهم دیگری هم اشاره دارد و آن عدم‌ تمایل و برنامه این افراد برای بازگشت به ایران یا مشارکت در حکومت احتمالی آینده است. او مدعی شد که این افراد می‌دانند در آینده سیاسی ایران (دست‌کم در کوتاه‌مدت) جایگاهی نخواهند داشت.

درس بازیکنان آرژانتین و اسپانیا به فغانی 
مراسم اهدای کاپ قهرمانی به تیم ملی فوتبال اسپانیا برای ما ایرانی‌ها هم دلپذیر بود و هم رنج‌آور؛ دلپذیر از بابت قهرمانی تیمی که دولت و ملتش در جریان جنگ تحمیلی 40روزه پشت ایرانیان ایستادند و رنج‌آور از بابت رفتار سرد تعدادی از بازیکنان هر دو تیم با رئیس دولت تروریستی آمریکا و مقایسه آن با ذوق‌مرگی یک داور به ظاهر ایرانی.‌کریستیان کوتی رومرو‌ و لیساندرو مارتینس  2ستاره تیم ملی آرژانتین در جریان مراسم اهدای مدال نایب‌قهرمانی، بدون دست‌دادن با ترامپ از مقابل او عبور کردند. نشریه «سان» دلیل این اقدام عمدی را عدم‌ قبول سیاست‌های ترامپ توسط این دو بازیکن عنوان کرده است.‌این رفتار سرد برای ما ایرانی‌ها یادآور رفتار گرم علیرضا فغانی با ترامپ، در مراسم اهدای جوایز فینال جام باشگاه‌های جهان است که پارسال همین موقع‌ها برگزار شد.‌فغانی نه‌تنها با ترامپ دست داد بلکه کنارش ایستاد و لبخند زد و انگشت شست‌اش را به نشانه رضایت، در چشم میلیون‌ها ایرانی فرو کرد؛ ایرانی‌هایی که چند هفته قبل‌تر از آن، در جریان جنگ 12روزه با بمب‌ها و موشک‌های ساخت آمریکا شهید و مجروح شده بودند.

‌پنهان‌کاری آمریکا درباره سربازان کشته‌شده 
طبق گزارش نیویورک‌تایمز، وزارت جنگ آمریکا ده‌ها مورد از زخمی‌های ارتش این کشور در جنگ با ایران را علنی نکرده است. ارتش آمریکا اخیرا در ابتدا وقوع چندین حمله از سوی ایران به مواضع خود در اردن را که منجر به زخمی‌شدن ده‌ها سرباز و آسیب به چندین بالگرد شده بود، فاش نکرد. همچنین سنتکام در بیانیه‌های خود، حملاتش به مواضع ایران را تلافی‌جویانه برای امنیت کشتیرانی در هرمز عنوان کرده و به حملات ایران به پایگاه‌های آمریکا در اردن اشاره‌ای نکرده است.
مقامات نظامی آمریکا معتقدند انتشار دقیق اطلاعاتِ مربوط به مجروحان و میزان خسارات می‌تواند به ایران کمک کند تا در حملات موشکی و پهپادی خود، با دقت بیشتری روی نقاط آسیب‌پذیر پایگاه‌های آمریکا متمرکز شود. طبق این گزارش، از زمان آغاز درگیری‌های اخیر، مجموعا ۱۶سرباز آمریکایی کشته و بیش از ۴۰۰نفر مجروح شده‌اند. با این حال، پنتاگون در هفته‌های اخیر به‌روزرسانی آمار دقیق مجروحان را متوقف کرده است.
سنتکام نه‌تنها در مورد تعداد دقیق مجروحان (به‌ویژه کسانی که جراحات جزئی دارند) شفاف عمل نمی‌کند، بلکه اعلام تعداد سایت‌هایی را نیز که روزانه در ایران هدف قرار می‌دهد متوقف کرده است. براساس پروتکل‌ها، نام سربازان کشته‌شده تنها ۲۴ساعت پس از اطلاع به خانواده‌هایشان فاش می‌شود، اما نام مجروحان معمولا هرگز منتشر نمی‌شود.

ایران چه بلایی بر سر هیولای 32میلیون‌دلاری آمریکا آورد؟‌
انهدام پهپاد راهبردی MQ-9 آمریکا توسط نیروهای مسلح کشورمان، علاوه بر تحمیل خسارتی چند ده میلیون دلاری، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های اطلاعاتی، شناسایی و عملیاتی ارتش آمریکا در منطقه را از چرخه عملیاتی خارج کرد.‌روایت این حادثه از موج بیست‌ودوم عملیات «نصر ۲» آغاز می‌شود؛ جایی که آشیانه پهپادهای استراتژیکMQ-9Reaper آمریکا در پایگاه «علی السالم» هدف قرار گرفت و این پرنده‌های گران‌قیمت در آتش سوختند.‌اما این تنها یک حمله ساده به چند پهپاد نبود؛ MQ-9  که از سال ۲۰۰۷ ستون فقرات عملیات‌های برون‌مرزی آمریکا در منطقه غرب آسیا محسوب می‌شود، فراتر از یک ابزار نظامی و در واقع «چشم و گوش» و «بازوی ضارب» ارتش آمریکا در منطقه است.‌این پهپاد ۳۲میلیون دلاری، هیولایی است که می‌تواند ۱۷۰۰کیلوگرم تسلیحات را حمل کرده، با سرعت ۴۸۰کیلومتر بر ساعت پرواز کند و تا ۱۴ساعت مداومت پروازی داشته باشد تا ماموریت‌های پیچیده شناسایی و رزمی خود را به سرانجام برساند.‌داستان وقتی حساس‌تر می‌شود که بدانیم این نخستین‌بار نیست که «ریپرها» سقوط می‌کنند. پیش از این در عملیات «وعده صادق ۴» و مراحل قبلی عملیات «نصر» نیز تعدادی از این پهپادها از چرخه عملیاتی خارج شده بودند.

ضربات سخت ایران به آمریکا در نصر 2
عملیات «نصر ۲» تاکنون ضربات سختی به هیمنه آمریکایی‌ها وارد آورده است. یکی از این ضربات سخت، غافلگیری و شکست سامانه‌های پدافندی آمریکا در برابر حملات موشکی ایران است.‌عملیات نصر ۲ که با سرعت بالایی انجام شد و پایگاه‌های متعددی را در منطقه درهم کوبید، پاسخی عملی به ادعای رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر نابودی ۹۸درصدی توان نظامی ایران تلقی می‌شود. مقامات و رسانه‌های آمریکایی مانند وال‌استریت‌ژورنال و نیویورک‌تایمز به صراحت اعتراف کرده‌اند که ایران روش‌های خود را برای عبور از پدافندها ارتقا داده است. این موفقیت حاصل استفاده از موشک‌های با سرعت بسیار بالا و همچنین توانایی انجام مانورهای تاکتیکی در مرحله نهایی پرواز است که کار رهگیری را برای سیستم‌های دفاعی دشوار می‌کند.‌یکی از دلایل اصلی شکست پدافند آمریکا در پایگاه‌های اردن، تاکتیک شلیک ممتد و رگباری موشک‌ها عنوان شده است. این حجم بالای شلیک باعث سردرگمی سیستم‌های دفاعی شده است؛ به‌طوری که تصاویر منتشر شده از پایگاه «موفق‌السلطی» در اردن، اصابت مستقیم موشک‌ها را با وجود ادعاهای اولیه پدافند آمریکا تأیید می‌کند.
ایران در این حملات از موشک‌های پیشرفته‌ای نظیر «خیبرشکن، فاتح۱۱۰، حاج‌قاسم و فتاح» استفاده کرده است. کارشناسان معتقدند ارتقای سیستم‌های اپتیکی موشک‌ها برای مقابله با جنگ الکترونیک و بی‌اثرکردن اختلال در جی‌پی‌اس (GPS)، از عوامل کلیدی آچمزشدن دشمن در این مرحله از جنگ است.‌از سوی دیگر ایران با بهره‌گیری از تجربیات نبردهای گذشته، ارتقای فوق‌العاده‌ای در کیفیت تجهیزات و تاکتیک‌های خود ایجاد کرده است. این حملات علاوه بر خسارات نظامی، ضربات اقتصادی سنگینی نیز وارد کرده است.