مهدکودک‌های گران و خانه‌نشینی بچه‌ها

درست است کاهش نرخ تولد در ایران، یک دغدغه جمعیتی است اما ترکش‌های این مسئله حالا گویی متوجه مراکز پیش‌دبستانی و مهدکودک‌ها شده است. هرچند هنوز آمار رسمی درباره کاهش ثبت‌نام مهدکودک‌های خصوصی منتشر نشده، اما روندهای جمعیتی نشان می‌دهد تعداد کودکان در سن ورود به مهد در سال‌های آینده کمتر خواهد شد و این مسئله این روزها در مهدکودک‌هاي مناطق گران‌تر مشهودتر است. براساس آمارهای سازمان ثبت‌احوال که در گزارش‌های تحلیلی نیز بازتاب یافته، تعداد موالید سالانه کشور از حدود یک میلیون نفر در سال‌۱۴۰۳ به کمتر از یک میلیون نفر در سال بعد رسیده و روند نزولی ادامه دارد. برخی برآوردها از ثبت کمتر از ۹۸۰ هزار تولد در سال ۱۴۰4-۱۴۰3 حکایت دارد و حتی در سال بعد این رقم به کمتر از ۹۰۰هزار تولد رسیده است. از سوی دیگر، گران‌شدن شهریه مهدهای کودک و مسائل اقتصادی نیز از دیگر عواملی است که این روزها خانواده‌ها را به سمت راهکارهای کم‌هزینه‌تر برای نگهداری از کودک سوق مي‌دهد؛ از سپردن کودک به پدربزرگ و مادربزرگ گرفته تا کاهش استفاده از مهدهای خصوصی. بررسی‌های میدانی حکایت از آن دارد که شهریه مهدکودک‌ها در مناطق شرقی و جنوبی تهران مانند پیروزی و نیروی‌هوایی حدود ۵ تا ۸ میلیون تومان اعلام شده، درحالی‌که در محله‌هایی مانند پاسداران و قیطریه، همین خدمات به ۲۵ تا ۳۰ میلیون تومان می‌رسد. مدیران مهدهای کودک در محله‌های بالای شهر افزایش اجاره بهای ساختمان و افزایش دستمزد مربیان را عامل این افزایش نرخ‌ها می‌دانند و اعتراف می‌کنند که این هزینه‌ها خیلی از خانواده‌ها را از ثبت‌نام فرزندانشان در مهدهای کودک منصرف کرده است. جامعه‌شناسان هم این روزها با ابراز نگرانی از این مسئله می‌گویند حذف هزینه مهدکودک از سبد خانوارها تنها یک چالش اقتصادی نیست بلکه می‌تواند مبنای یک چالش اجتماعی شود چرا که کودکان در سن آموزش به‌خصوص آموزش با همسالان نیازمند حضور در چنین فضاهایی هستند و تغییر این فضا از مهدهای‌کودک به خانه‌های اقوام می‌تواند زیست اجتماعی کودکان را تهدید کند؛ موضوعی که باید جدی گرفته و درباره آن چاره‌اندیشی شود.