آسوده برو...

سیدمحمد سادات‌اخوی

زنده ماندیم و بر پیکرت نماز خواندیم. بر پیکر چون کوه استوارت، بر پیکر پهلوشکسته‌ات‌ امروز آفتاب تیغ می‌زد. گرما بر وجودمان چنگ می‌انداخت. بی‌خوابی می‌خواست تسلیممان کند، اما مردمت ایستادند به احترام تنها لحظه‌ای از 6دهه ایستادگی‌ات. به احترام مبارزاتت، تبعیدت، زندانت، ترورت، جانبازی‌ات، ریاست‌جمهوری‌ات، رهبری‌ات. 
به احترام آنکه خودت با دار و ندارت فدای ایران شدی.
به احترام آنکه به ما ایستادن را آموختی.
به ما غرور ایرانی بودن دادی.
ایران را از مقلد به معلم علم تبدیل کردی.
سلول‌سلول وجودت به ایران و ایرانی اعتقاد داشت.
به احترام آنکه ما را محترم کردی.
تسلیم نشدن آموختی.
به ما اعتماد به نفس دادی.
ده‌ها سال تلاش کردی که ایرانی ایرانی بخرد.
ایرانی ایرانی تولید کند. ایرانی به ایرانی بودنش افتخار کند.
به احترام آنکه به دنیا فهماندی حتی اگر همه عده و عُده‌اش به جنگ ایران بیاید، حتما سیلی می‌خورد. حتی اگر دو قدرت اتمی به جنگ ایران بیایند، باید آخرش التماس کنند برای آتش‌بس.
برای آنکه ناتو با آن همه تجهیزاتش جرأت رودر‌رویی با ایران را نداشت.
سید علی! ما خیلی مدیون توییم. ایران و تاریخش خیلی مدیون توست. ما تربیت‌شدگان مکتبت هستیم.
سید علی! خیالت از ایرانمان راحت! آسوده برو...
سید علی! حرف آخر. برای ایران و ایرانمان دعا کن.