روایت خبر

گاهی در دیپلماسی، آنچه موازنه قدرت را نشان می‌دهد جزئیات صحنه است.
در نشست سوئیس، بسیاری از ناظران توجه خود را به تصاویری معطوف کردند که از ترتیب ورود هیأت‌ها و رفتارهای دیپلماتیک منتشر شد. هیأت آمریکایی زودتر از طرف ایرانی در محل مذاکرات حاضر شد و منتظر آغاز گفت‌وگوها ماند؛ اتفاقی که نشان داد واشنگتن بیش از گذشته به پیشبرد مسیر مذاکره نیاز دارد.
در ادامه، هیأت ایرانی با آرامش و بدون شتاب وارد روند گفت‌وگوها شد. وزیر امور خارجه کشورمان نیز در آخرین مرحله و بدون دست‌دادن وارد محل نشست شد؛ تصویری که نمادی از اعتماد به‌نفس و دست برتر تهران در فضای مذاکرات بود.
اما آنچه بیش از همه جلب‌توجه کرد، تغییر محسوس فضای روانی حاکم بر مذاکرات بود. ایران به‌عنوان کشوری که سال‌ها تحت شدیدترین تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و تهدیدهای نظامی قرار داشت، این بار در موقعیتی ظاهر شد که طرف مقابل برای گفت‌وگو انتظار می‌کشید و تلاش می‌کرد مسیر دیپلماسی را حفظ کند.
به همین دلیل، این صحنه را نمی‌توان چیزی جز قابی شگفت‌انگیز از تغییر موازنه روانی میان تهران و واشنگتن توصیف کرد؛ جایی که زبان انتظار و التماس، جای زبان تهدید را گرفته بود.

ایران چگونه وابستگی به تنگه هرمز را می‌کاهد؟
ایران طی سال‌های اخیر پروژه‌ای را دنبال کرده که هدف آن حفظ و تداوم صادرات نفت حتی در شرایط بحرانی است.
محور اصلی این راهبرد، خط لوله گوره–جاسک است؛ زیرساختی به طول حدود هزار کیلومتر که نفت خام را از استان بوشهر به سواحل مکران و پایانه صادراتی جاسک در دریای عمان منتقل می‌کند. این خط لوله با ظرفیت طراحی یک میلیون بشکه در روز، امکان صادرات نفت را در نقطه‌ای خارج از تنگه هرمز فراهم می‌سازد و در عین حال خوراک پالایشگاه‌ها و صنایع پایین‌دستی واقع در مسیر را نیز تأمین می‌کند.
اهمیت این پروژه زمانی بیشتر آشکار می‌شود که بدانیم کشورهای منطقه نیز سال‌هاست با احداث خطوط لوله جایگزین، در پی کاهش وابستگی خود به تنگه هرمز هستند. ایران نیز با ایجاد پایانه صادراتی مکران، مخازن ذخیره‌سازی و زیرساخت‌های بارگیری، یک هاب جدید نفتی در سواحل اقیانوس هند ایجاد کرده است.
تازه‌ترین گزارش‌ها همچنین از اجرای موفق یک طرح فشرده عملیاتی برای افزایش انتقال نفت از گوره به جاسک در شرایط جنگی خبر می‌دهد؛ طرحی که در مدت تنها 3هفته به نتیجه رسید. این پروژه که با سرمایه‌گذاری حدود ۲میلیارد دلار احداث شده، اکنون به یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های انرژی کشور تبدیل شده و ظرفیتی جدید برای حفظ پایداری صادرات نفت و توسعه سواحل مکران در اختیار ایران قرار داده است.

رهبر شهید؛ دیده‌بان پیشرفت علمی ایران
در میان شخصیت‌های اثرگذار تاریخ معاصر ایران، کمتر می‌توان چهره‌ای مانند امام شهید یافت که علم، اندیشه، سیاست و مدیریت را تا این اندازه درهم‌آمیخته باشد. از سال‌های پیش از انقلاب، او به‌عنوان شخصیتی اندیشمند، نوگرا و مسئله‌محور شناخته می‌شد؛ فردی که با دقتی کم‌نظیر، مسائل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را رصد می‌کرد و همواره در جست‌وجوی راه‌حل برای چالش‌های جامعه بود.
آنچه بیش از هر چیز در سیره آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای جلوه داشت، توجه همزمان به اصالت‌های دینی و نیازهای روزگار بود. نگاهش به علم و دانش، نگاهی تشریفاتی یا شعاری نبود؛ بلکه علم را موتور پیشرفت، اقتدار و استقلال کشور می‌دانست. از همین رو، حمایت از دانشگاه‌ها، پژوهشگران، فناوری‌های نوظهور و مرزهای دانش، به یکی از محورهای ثابت دوران مسئولیت قائد شهید تبدیل شد.
توسعه حوزه‌هایی همچون فناوری نانو، زیست‌فناوری، پژوهش‌های پیشرفته پزشکی و صنایع دانش‌بنیان، در سایه همین نگاه آینده‌نگر شتاب گرفت. او بارها در میان استادان، دانشجویان و پژوهشگران حاضر شد، از نمایشگاه‌های علمی بازدید کرد و با دقت روند پیشرفت علمی کشور را دنبال نمود.
در کنار این ویژگی‌ها، آرامش در رفتار، دقت در تصمیم‌گیری، نظم فردی و نگاه امیدوارانه به ظرفیت‌های جوانان، تصویری ماندگار از شخصیتی برجای گذاشت که علم را مسیر عزت و پیشرفت یک ملت می‌دانست؛ شخصیتی که نامش با رشد علمی، خودباوری ملی و افق‌های بلند پیشرفت ایران گره خورده است.