۵ لایه کلیدی‌گذار به اقتصاد دیجیتال

سردار حسین رحیمی، رئیس پلیس امنیت اقتصادی فراجا در یادداشتی برای همشهری نوشت: اقتصاد دیجیتال دیگر یک «گزینه» یا یک «بخش جانبی» از اقتصاد نیست، بلکه زیربنای اصلی اقتصاد جهانی‌‌ است. اگر اقتصاد سنتی را با موتورهای بخار و خطوط تولید فیزیکی تصور کنیم، اقتصاد دیجیتال همان «هوش مصنوعی و شبکه عصبی» است که تمام بخش‌ها را به هم متصل و بهینه می‌کند.
ضرورت‌ گذار به اقتصاد دیجیتال را می‌توان در ۵ لایه کلیدی بررسی کرد:
 افزایش چشمگیر بهره‌وری و کاهش هزینه‌ها‌  در اقتصاد سنتی، انجام یک فرآیند مالی مثل خرید و فروش و انتقال پول مستلزم حضور فیزیکی و زمان زیاد است اما اقتصاد دیجیتال این فرآیندها را دگرگون می‌کند. پلتفرم‌های دیجیتال باعث می‌شوند تولیدکننده مستقیم با مصرف‌کننده در ارتباط باشد در این حذف واسطه‌ها، هم قیمت برای مشتری کاهش می‌یابد و هم سود تولیدکننده حفظ می‌شود.
 ایجاد مدل‌های کسب‌وکار جدید و نوآوری‌ مثلا یک تولیدکننده کوچک در یک روستای دورافتاده به راحتی می‌تواند محصولات خود را به مشتری در یک کلانشهر یا حتی کشوری دیگر بفروشد.
 مدیریت هوشمند داده‌ها در اقتصاد دیجیتال‌ «داده» معادل «نفت» جدید است. با تحلیل داده‌های لحظه‌ای، شرکت‌ها و دولت‌ها دقیقا می‌دانند مردم چه می‌خواهند، چه زمانی نیاز دارند و کجا کمبود وجود دارد. محصولات و خدمات براساس نیاز دقیق هر فرد طراحی می‌شود که این امر رضایت مشتری و چرخه مصرف را به‌شدت بالا می‌برد.
 شتاب‌بخشی به رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال‌های نوین‌ ‌ مشاغلی مانند متخصص داده، برنامه‌نویس، کارشناس امنیت سایبری و مدیریت پلتفرم که 10سال پیش وجود نداشتند، اکنون ستون‌های بازار کار را ساخته‌اند.
 ضرورت استراتژیک در مقابله با بحران‌ها‌ تجربه پاندمی کرونا (COVID-19) نشان داد ‌ کشورهایی که زیرساخت دیجیتال قوی داشتند، در برابر بحران‌ها بسیار مقاوم‌تر بودند. درحالی‌که اقتصادهای سنتی با تعطیلی کامل فلج شدند، اقتصادهای دیجیتال (از آموزش آنلاین گرفته تا خدمات بانکی و خرید آنلاین) به فعالیت خود ادامه دادند؛ این یعنی تاب‌آوری اقتصادی و اقتصاد دیجیتال می‌تواند زمینه افزایش تاب‌آوری یک کشور را در بحران‌های مختلف افزایش دهد.