سرپناه من، ایران

محمد سرابی | روزنامه‌نگار 

اینجا ایران است و هرقدر هم که نگران امروز و فردا باشی با دیدن خانه‌هایی که پرچم خوشرنگ کشور را نصب کرده‌‌اند، حالت خوب می‌شود. وقتی این پرچم‌ها را در یک کوچه می‌بینی، می‌دانی که اینجا راهی به‌سوی امنیت و آرامش تو است. این روز‌ها پرچم ایران برای ما معنی دیگری پیدا کرده است؛ انگار رنگ‌هایش چشم‌نواز‌تر شده و همه شهر را فراگرفته است. پویش «پرچم ایران» امروز راهی برای اتحاد میان مردمی است که در تعلیق و تهدید جنگ هستند، اما می‌دانند که تعلق به میهنشان را از دست نخواهند داد.

تبلور میهن‌پرستی
موج هشتگ #پرچم_ایران در فضای مجازی به راه افتاده است. این هشتگ ابتدا مخصوص کاربرانی بود که پرچم ایران را به نشانه میهن‌پرستی به‌عنوان بخشی از نام کاربری خود گذاشته بودند. اما در فضای جنگی یک سال گذشته هشتگ پرچم ایران تغییراتی کرد و حالا در فضای مجازی علامت تصاویری است که از پرچم ایران در فضای شهر گرفته شده است. کاربرانی این هشتگ را می‌زنند که تصاویر نصب پرچم سه‌رنگ را در کنار نمای خانه‌ها، مغازه‌ها، خودرو‌ها و خیابان‌ها پیدا کرده‌اند و آن را با افتخار با دیگران به اشتراک می‌‌‌گذارند. یکی از این عکس‌ها تصویری از خیابانی است که خانه‌هایش همه پرچم ایران را بالای ورودی خود دارند.

قصه تاریخی
پرچمی را که روی سردر خانه نصب می‌شود در دوران مشروطه شناخته‌شد. در دوران استبداد صغیر زمانی که دولت بیگانه مردم تبریز را تشویق می‌کرد که پرچم اجنبی را بالای سردر خانه‌هایشان نصب کنند تا از تعرض قوای محمد‌علی‌شاه قاجار در امان بمانند، مشروطه‌خواهان می‌خواستند با همان پرچم وطن با استبداد بجنگند نه با پرچم بیگانه. کسی به ستارخان هم نصیحت کرده بود که پرچم اجنبی را بالای در خانه‌اش نصب کند، اما سردار ملی پاسخ داده بود که می‌خواهد بیگانگان زیر پرچم ایران باشند، نه اینکه ایرانی زیر پرچم آنها برود.

یک عادت جهانی
پرچم مانند دیگر نشانه‌های ملت‌ها زمانی برای همه شناخته شد که جنگ‌های بزرگ در جهان رخ‌ دادند. بعد از آن بود که همه مردم از کودکان دبستانی تا پیرمردان کشاورز دریافتند پارچه‌‌ای که در باد به اهتزاز درمی‌آید فقط علامتی برای رژه نظامی نیست، بلکه نشانه‌ای از تعلق به خاک و مردم ساکن در آن است. پرچم‌ دیگر فقط در نقاط مرزی، روی کشت‌ها و بر بالای دیوار قلعه‌ها نبود، بلکه اینجا بود که مردم عامی هم پرچم‌ها را به دیوار خانه‌هایشان زدند. حالا این یک عادت جهانی شده است. هر بار که پای جنگ یا تهدید جنگ به میان می‌آید یا حتی حرف از اتحاد و جدایی می‌شود، مردم خانه‌هایشان را با پرچم کشورشان علامت‌گذاری می‌کنند.

پنجاه در هفتاد
پرچم‌های ایران را در شکل و اندازه‌های مختلف می‌شود پیدا کرد؛ از پیکسل‌های سینه که دایره‌های کوچکی هستند و با سنجاق روی لباس نصب می‌شوند تا پرچم‌های آویخته عمودی که به اندازه یک ساختمان ارتفاع دارند. پرچم‌هایی که در دست‌ها و روی دیوار‌ها به چشم می‌خورند بیشتر از همه 50 در 70سانتی‌متر هستند. پیشانی‌بند، پوستر، پرچم‌های کاغذی کوچک، مچ‌بند و... همه تجلی‌های دیگر این نشانه ملی هستند.