ایران‌بانو

محیا عبدلی؛ نویسنده

زنان لر را نسبتا می‌شناسم. خودم ملایری هستم. لرستان و چهارمحال بختیاری زن‌هایی دارند که هنوز آداب و رسوم قدیمی خودشان را حفظ کرده‌اند و بعضی‌شان لباس محلی می‌پوشند. گویش لری غلیظی دارند، نه‌فقط مثل ما لهجه لری. زنانی هستند که اگر نگویم بیشتر، قسمت زیادی از زندگی روی دوش آنهاست و پا‌به‌پای مردانشان کمک خانواده هستند. وقتی در تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی دیدم مردانشان با تفنگ برنو پهپاد دشمن را زده‌اند و زنانشان تفنگ‌به‌دست در خیابان حاضر شده‌اند، به ‌خودم افتخار کردم. کی فکرش را می‌کرد زنان لر و بختیاری حریف یک ابرقدرت شوند؟ شب که به تجمع رفتم، وقتی پرچم را روی دوشم گذاشتم، یاد زنان لر افتادم و احساس کردم سلاحی روی دوشم است که بودنش دشمن را می‌ترساند. انگار باز هم زنان جلوتر از مردان دارند انقلاب دیگری رقم می‌زنند. این ‌بار انقلابی ورای یک کشور و حتی منطقه. بعد آن هر شب مصمم‌تر در تجمعات حاضر می‌شوم و با دیدن جمعیت عظیم خانم‌ها جمله امام خمینی(ره) در ذهنم تکرار می‌شود:«از دامن زن، مرد به معراج می‌رود.»