روایت خبر

درباره شب‌نامه‌های اختلاف‌ساز
 توییت امروز ترامپ را دیدید؟
از درگیری بین تندروها و میانه‌روها در ایران نوشته است.
ترامپ ملعون پیش‌تر هم بارها از یک جریان جدید در داخل ایران حرف زده که به‌زعم او همراه است.
در توییت آتش‌بس هم می‌گوید در ایران اختلاف داخلی وجود دارد؛ معاونش هم همین خط را تکرار می‌کند.
اخیرا هم از باهوشی وزیر امور خارجه ما گفته است.
کارکرد این پیام‌ها روشن نیست؟ هست: اختلاف در همه سطوح.
اخیرا به او گفته‌اند همان‌هایی که در دی‌ماه در خیابان بودند، این شب‌ها در میدان پرچم می‌چرخانند.
توییت دفاع از 8‌زنی که در آستانه اعدام هستند نیز به‌زعم خود برای همین خط است.
تا اینجا در حوزه اذهان.
  در میدان چه؟
تلاش کرده است شرایط «نه جنگ، نه صلح» حاکم شود؛ با یک کارکرد مشخص:
این وضعیت یعنی هم نگرانی جنگ وجود دارد و هم آنقدر شدید نیست که انسجام کامل بسازد. جنگ زیر آستانه، دقیقا روی اختلاف کار می‌کند.
  چرا این مهم است؟
چون دشمن به این نتیجه رسیده آنچه ‌در «میدان» و «دیپلماسی» نگرفته، می‌تواند از به‌هم‌ریختن «خیابان» بگیرد.
  اما چرا؟
رهبری سوم انقلاب فرمودند در غیاب امام شهید، مردم رهبری جامعه را به‌عهده گرفتند.
میدان نیز به تعبیر امام شهید، سوخت موشکش از اراده یکپارچه مردم تأمین می‌شود.
اینها حرف‌های شعاری نیست؛ واقعیتی است جاری.
خیابان در این ۵۰ و اندی شب تکلیف را روشن کرده است. بدون تردید، میدان و دیپلماسی هر دو بر گرده مردم و امتداد خیابان استوارند.
اگر خیابان بشکند، میدان و پیمان هم خواهد شکست؛ بی‌تردید.
  و حالا؛
اخیرا در برخی پلتفرم‌ها متن‌هایی شب‌نامه‌طور منتشر می‌شود که از پشت‌پرده‌ها می‌گویند. محتوایش بماند.
اما یک سؤال ساده: ثمره این متن‌ها چیست؟ خروجی‌شان دقیقا چه می‌کند؟
ایجاد چرخه تردید و تثبیت اختلاف؛ دوقطبی‌سازی مردم با مردم و بی‌اعتمادی مردم به مسئولان.
وارد محتوای این شب‌نامه‌ها نمی‌شوم؛ حرف درباره‌شان بسیار است.
آیا حتی درصورت صحت، اختلاف نظر در امر جنگ طبیعی نیست؟ هست.
مهم این است که در‌نهایت، یک نظر در میدان اجرا می‌شود و همه بر آن هم‌پیمان می‌شوند.
پس محتوا بماند…
کارکرد فرامتن این شب‌نامه‌ها روشن است: تنها و تنها به جیب ترامپ می‌رود.
هوشیار باشیم.
خیابان هنوز با ماست.
و انسجام، از همین میدان شبکه‌های اجتماعی آغاز می‌شود و به خیابان می‌رسد.

معمای مهلت ۶۰ روزه ترامپ
«نه» به‌معنای «آری» نیست!
سنای آمریکا برای پنجمین بار به دمکرات‌ها «نه» گفت. اما این «نه» عجیب است، چون خیلی‌ها فکر می‌کنند یعنی ترامپ می‌تواند جنگ را ادامه دهد. اشتباه نکنید!
‌یک نکته طلایی حقوقی
«جلوگیری نکردن» با «اجازه دادن» فرق دارد. مثل این است که مدیرتان به شما نگوید «اتاق را تمیز کن». این یعنی «اجازه داری کثیف نگهش داری»؟ نه، فقط یعنی چیزی نگفته است.
‌قانون اساسی آمریکا چه می‌گوید؟
برای جنگ بعد از ۱۱ اردیبهشت، کنگره باید یا «اعلام جنگ» کند یا «مجوز استفاده از نیروی نظامی» بدهد. هر دو، تصمیم‌های رسمی و مکتوب هستند. تا امروز، هیچ‌‌ تصمیمی نگرفته است.
‌حتی آتش‌بس موقت هم مجوز نیست‌
اگر مهلت ۶۰ روزه و ۳۰ روزه خروج تمام شود و کنگره اعلام جنگ نکرده باشد، ترامپ از نظر قانونی باید نیروهایش را برگرداند. مگر اینکه خلاف قانون اساسی عمل کند. آن وقت دیگر قصه فرق می‌کند: استیضاح، دادگاه و یک رسوایی حقوقی تازه در کارنامه آمریکا.