شاطررحمان، نان‌آور ایتام ری بود

اهالی شهر ری و مـحله صـفائـیه از مرحوم‌شاطر‌رحمان، نانوای نیکوکار محله به نیکی یاد می‌کنند؛ کسی که برای ایتام ری پدری می‌کرد. او به آنها نان رایگان می‌داد تا در بازار بفروشند و معیشت خانواده‌شان را تامین کنند. او هوای کارکنان کارخانه سیمان و گلیسیرین ری را داشت تا در معیشت لنگ خانواده نمانند.
یاد نانوایی مرحوم شاطررحمان در ذهن قدیمی‌های محله صفائیه و حوالی کارخانه سیمان ری، با بوی دل‌انگیز نان تازه و طعم نان‌های توتک زنده می‌شود؛ خاطره‌ای که با صدای ورز‌دادن خمیر در سپیده‌دم و دستان پرتوان حسن خلیفه گره خورده است. 
به روایت محسن ماجدی، ری‌پژوه این نانوایی در دهه ۱۳۳۰ به همت صادق روستایی شکل گرفت و به‌تدریج به پاتوق اصلی کارگران کارخانه‌های اطراف تبدیل شد. پس از او، شاطر‌رحمان که شاگردی وفادار بود، اداره کار را بر عهده گرفت و با روحیه خدمتگزاری، جایگاه ویژه‌ای میان مردم پیدا کرد.
فعالیت نانوایی از پیش از سحر آغاز می‌شد تا کارگران پیش از رفتن به محل کار، نان روزانه خود را تهیه کنند. در کنار این، شاطر‌رحمان با درنظر گرفتن ‌شأن خانواده‌های کم‌بضاعت، کوپن‌هایی برای دریافت نان در اختیارشان قرار می‌داد. او حتی فراتر از این عمل می‌کرد؛ نان‌ها را در سبدهای حصیری می‌گذاشت و به کودکان یتیم می‌سپرد تا در مکان‌هایی مانند حرم‌شاه‌عبدالعظیم و چشمه‌علی بفروشند و درآمدی برای خود به‌دست آورند. بسیاری از این کودکان نیز در همین نانوایی با حرفه نان‌پزی آشنا شدند و بعدها کسب‌وکار مستقلی راه انداختند.
نانوایی شاطررحمان علاوه بر مردم محله، نیاز قهوه‌خانه‌ها، مسافران و زائران را نیز تأمین می‌کرد. میان محصولاتش، نان توتک شهرتی خاص داشت؛ نانی کوچک‌تر از حد معمول که هم برای جلوگیری از اسراف و هم به‌دلیل قیمت مناسب، مورد استقبال خانواده‌ها قرار می‌گرفت و به بخشی از خاطرات شیرین روزهای گذشته تبدیل شده است.