نگاه

پرداخت غرامت یعنی چه؟  
انتخاب بین بد و بدتر
اظهارات پروفسور جیانگ مبنی بر نزدیک بودن روزی که متحدان اروپایی آمریکا ناچار شوند از پرداخت غرامت ۲۰ تریلیون دلاری به ایران سخن بگویند، توجه زیادی جلب کرده است. منظور از «پرداخت غرامت» جبران خسارت‌هایی است که ایران آن‌ها را نتیجه سال‌ها تحریم، فشار اقتصادی و درگیری‌های اخیر می‌داند. در این تحلیل گفته می‌شود اگر چنین مسیری طی نشود، جهان با دو بحران بزرگ روبه‌رو خواهد شد: نخست بحران انرژی، زیرا افزایش شدید قیمت نفت و احتمال بسته شدن تنگه هرمز می‌تواند عرضه جهانی انرژی را مختل کند؛ دوم، خطر سقوط بازارهای مالی که می‌تواند بخش بزرگی از ثروت جهانی را از بین ببرد. در نتیجه دو سناریو پیش‌رو ترسیم می‌شود: یا آمریکا و متحدانش با پذیرش واقعیت‌های منطقه‌ای، خسارت‌ها را جبران کرده و تحریم‌ها را لغو کنند یا مسیر تقابل نظامی و اقتصادی ادامه یابد که می‌تواند به بحران گسترده‌تری در اقتصاد جهانی منجر شود.

کار خودشونه، این‌بار 
به اعتراف ربع پهلوی
در این هیاهوی جنگ پیام رضا پهلوی نکات جالبی را نشان می‌دهد. خیلی ها شاید فراموش کرده باشند که برخی در داخل شعار کار خودشونه را درباره جنایت دی ماه پخش می‌کردند.  
پیام رضا پهلوی در فراخوان جدیدش اعتراف بزرگی بود درباره آنچه در اغتشاشات دی ماه اتفاق افتاد. پیام او ثابت کرد تروریست‌های آموزش‌دیده بین مردم بوده اند و خیلی از مردم عادی و حتی معترضین را از پشت کشته اند و سپر انسانی کرده‌اند و پلیس و نیروهای امنیتی را وحشیانه به شهادت رسانده‌اند.
او در پیام خود می‌گوید با تعداد چندهزار نفر در گروه‌های چند نفره بین مردم حضور داشته اند. اسم این تروریست‌های حرفه‌ای را هم گاردجاویدان گذاشته. حالا با این اعتراف اگر به همین حامیان پهلوی بگویید پس قبول کردید که در ۱۸ و ۱۹ دی شما مردم را کشتید  پس چرا می‌گفتید کار خودشان است؟ احتمالا چون اشکان خطیبی پاسخ دهد که تک تک این ها را باید کشت. این رفتار متناقض را این جماعت از ترامپ به ارث برده‌اند که مستمرا تغییر موضع می دهد. در دنیای این جماعت بگو، دروغ زیاد بگو، دروغ راحت بگو.  این جنگ مدت‌ها است جنگ صداقت و دروغ است.

گدایی ترامپ 
چه آبروریزی‌ای برایش داشت؟
درخواست ترامپ را حتماً دیدید؛ آمریکا برای رهایی از تسلط ایران بر تنگه هرمز دست به دامن کشورهای مختلف شد، انگار هنوز در همان دهه 1970 زندگی می‌کند و تصور می‌کند همه با یک اشاره «چشم» می‌گویند. اما دنیا عوض شده است.
فرانسه پاسخ منفی داد. آلمان اساساً پاسخی نداد؛ یعنی همان «نه». نروژ رسماً مخالفت کرد. انگلیس هم گفت «در حال بررسی هستیم»؛ تعبیری دیپلماتیک برای همان پاسخ منفی. ژاپن و کره جنوبی نیز به‌دلیل نگرانی از امنیت انرژی‌شان اعلام کردند وارد این ماجرا نمی‌شوند. چین هم صریح گفت این موضوع به ما ارتباطی ندارد. قطر حتی هشدار داد چنین تنشی می‌تواند اقتصاد جهانی را به هم بریزد. نتیجه چه شد؟ آمریکا درخواست کمک کرد، اما عملاً کسی پای کار نیامد. در مقابل، ایران همان‌جایی ایستاده که بود؛ در نقطه راهبردی تنگه هرمز. جایی که یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان است. پیام ماجرا روشن است: آن دورانی که آمریکا فرمان می‌داد و دیگران بی‌چون‌وچرا صف می‌کشیدند، گذشته است. معادلات منطقه تغییر کرده و این‌بار روایت میدان را ایران نوشته است.