یادداشت
از مجلس خبرگان تا میدان انقلاب
محسن مهدیان؛ مدیرمسئول
خیابان و میدان انقلاب امروز صحنهای چشمنواز بود؛ مردمی که برای بیعت آمده بودند، در حالی که صدای غرش جنگندههای دشمن بالای سرشان شنیده میشد. اما حقیقت این است که این بیعت از امروز آغاز نشد. این مردمی که امروز به میدان آمدند، پیشتر و بعد از رهبرشهید مان در دلهایشان بیعت را انجام داده بودند.
یک تفاوت مهم میان آقا و آقا مجتبی در آغاز این مسیر، مسئله «شناختهشدن» است. آیتالله خامنهای پیش از رهبری چهرهای شناختهشده در انقلاب و سیاست بود و مردم او را میشناختند. اما درباره آقا مجتبی ماجرا متفاوت بود. سالها در کنار رهبری و در متن مشورت و اشراف بر امور حضور داشت، اما عمداً در معرض نمایش عمومی قرار نگرفت. نه در صحنههایی که رسانهای شود و نه در قابهایی که از او چهرهسازی شود. حتی رسانهها تصویر روشنی از او نداشتند. طبیعی بود که بسیاری از مردم او را از نزدیک نشناسند. اما اگر هدایت دلها به دست خدا باشد، شناخت رسانهای شرط اصلی نیست.
به همین دلیل حتی پیش از آنکه فرآیند رسمی مجلس خبرگان به نتیجه قطعی برسد، نوعی تمایل و آمادگی در جامعه دیده میشد. گویی دلها پیشتر آماده شده بود. در نهایت آنچه امروز دیده میشود فقط یک مراسم رسمی نیست؛ ظهور همان پیوندی است که پیشتر در دلها شکل گرفته بود. خبرگان در چارچوب قانون مصداق را تشخیص دادند و مردم نیز با قلبهایشان همان مسیر را پیمودند. همین هماهنگی میان «انتخاب قانونی» و «بیعت قلبی» صحنهای کمنظیر پدید آورد.
اما این قابلیت از کجا میآید که دلها چنین پیوندی برقرار میکنند؟ پاسخ را باید در خود مردم جست. مردمی که چهلوهفت سال با انقلاب زیستهاند، سختی دیدهاند، مقاومت کردهاند و در همین مسیر رشد کردهاند. چنین مردمی امروز بیش از هر زمان آمادهاند تا نشانههای هدایت و عطای الهی را در صحنه زندگی جمعی خود درک کنند.
شاید راز این صحنهها همین باشد. ملتی که در طول سالها با ایمان و تجربه جمعی رشد کرده، گاهی حقیقت را پیش از آنکه در زبان قانون بیان شود، در دلهای خود تشخیص میدهد.
