چرا پهلوی‌چی‌ها اینقدر فحش می‌دهند؟‌

اینکه چرا برخی از هواداران جریان پهلوی از ادبیات فحاشی و توهین به‌صورت گسترده استفاده می‌کنند، پرسشی قابل تأمل است. در بسیاری از موارد مشاهده شده که این افراد هیچ ابایی از به‌کارگیری رکیک‌ترین الفاظ ندارند. نکته قابل توجه آن است که برای مواجهه با این رفتار، لزوماً نیازی به داشتن گرایش انقلابی یا مذهبی نیست؛ نحوه برخورد آنان با چهره‌هایی مانند کریستین امانپور، گلشیفته فراهانی و هدی بیوتی که نه رویکرد مذهبی دارند و نه انقلابی، خود گویای این واقعیت است.
برای فهم این رفتار، توجه به چند نکته ضروری است؛ نخست آنکه سال‌هاست تصویری رؤیایی از دوران پهلوی در ذهن این افراد ساخته شده و چنین می‌پندارند که مخالفان، آنان را از وضعیتی مطلوب و آرمانی محروم کرده‌اند. دوم آنکه این جریان بارها با امید به بازگشت پهلوی، هر مقطع را «آخرین نبرد» تلقی کرده و در نهایت با ناکامی مواجه شده است؛ امری که موجب انباشت خشم و عصبانیت در آنان شده است. در عین حال، بخشی از این رفتارها ماهیتی حرفه‌ای دارد و برخی افراد در ازای دریافت پول، مأمور به فحاشی و تخریب می‌شوند.
فحاشی خشن و غلیظ، کارکردی مشخص دارد: ایجاد ترس و بالا بردن هزینه مخالفت. هدف از این روش آن است که فضای گفت‌وگو بسته شود و کسی جرأت نکند حتی نقدی منطقی و مستدل علیه پهلوی مطرح کند. این شیوه، پیشینه‌ای تاریخی دارد؛ دشمنان انبیا، ازجمله پیامبر اسلام(ص) نیز با نسبت دادن اتهاماتی مانند ساحر، مجنون و کذاب، می‌کوشیدند حق را منفعل کنند؛ حال آنکه تجربه تاریخ نشان داده است که حقیقت با توهین خاموش نمی‌شود.