دعای باران در مسجد سرپولک

سیداسماعیل بهبهانی در دوره ناصرالدین‌شاه امام جماعت مسجد بهبهانی در محله سرپولک بود. در همان سال‌ها، تهران با خشکسالی روبه‌رو شد و کمبود باران زندگی مردم را دشوار کرد. سیداسماعیل بهبهانی با همراهی اهالی، نماز باران برپا کرد و باران بارید. این رخداد سبب شد توجه و ارادت مردم و نیکوکاران به این مکان مذهبی افزایش یابد و زمینه توسعه مسجد فراهم شود. مسجد بهبهانی از همان آغاز، تنها محلی برای اقامه نماز جماعت نبود، بلکه پایگاهی فعال برای برگزاری مراسم عزاداری، مجالس روضه‌خوانی و احیای شب‌های قدر به‌شمار می‌رفت. حضور گسترده مردم از نقاط مختلف تهران، جایگاه اجتماعی این مسجد را تقویت کرد؛ تا آنجا که حتی ناصرالدین‌شاه و برخی درباریان نیز در برنامه‌های مذهبی آن شرکت می‌کردند. این مسجد در ابتدا با نام «مسجد سرپولک» شناخته می‌شد. پس از مهاجرت آیت‌الله سیداسماعیل بهبهانی از محله ملامحسنی‌های شهر بهبهان به تهران و سکونت او در کنار مسجد، نام مسجد نیز به بهبهانی شهرت یافت. گفته می‌شود ناصرالدین‌شاه در یکی از سفرهای خود به نجف با او آشنا شد و تحت‌تأثیر اخلاق، منش و رفتار پسندیده‌اش قرار گرفت. همین آشنایی باعث شد شاه از او دعوت کند برای هدایت مردم و آموزش احکام اسلامی به تهران بیاید. سیداسماعیل نیز این دعوت را به‌عنوان تکلیف دینی پذیرفت و با خرید خانه‌ای در مجاورت مسجد، امامت جماعت آن را برعهده گرفت. پس از درگذشت سیداسماعیل بهبهانی در سال ۱۲۵۸ و انتقال پیکرش به نجف، فرزندش آیت‌الله سیدعبدالله بهبهانی اداره مسجد را عهده‌دار شد. او از چهره‌های سرشناس سیاسی و مذهبی عصر خود و از مخالفان عین‌الدوله، صدراعظم دوران مظفرالدین‌شاه و احمدشاه بود. اعتراض او به رفتار موسیو ژوزف نوز، مسئول بلژیکی گمرکات، نقش مهمی در تحولات سیاسی آن دوره داشت. در نهایت، سیدعبدالله به یکی از رهبران جنبش مشروطه بدل شد و ۲۴ تیر سال۱۲۸۹ در خانه‌اش به‌دست چند نفر ترور شد.