گسل سیرجان

هفته بیست‌ویکم لیگ برتر شبیه یک تابلوی نقاشی سوررئال است؛ قله‌ ۳۵امتیازی‌ها در تسخیر ارواح است؛استقلال، تراکتور و سپاهان در آسیا هستند، بازی‌هایشان لغو شده و حالا جاده‌ای خلوت رو به آسمان باز شده است. اما برای پرسپولیس، این جاده نه به‌سوی بهشت، که از میان یک میدان مین می‌گذرد. نبرد با گل‌گهر در سیرجان، دیگر یک مسابقه‌ فوتبال نیست؛ یک درام موجودیتی است برای تیمی که هویتش را در جاده‌ها گم کرده است.
   آمار پرسپولیسِ نیم‌فصل دوم در خارج از تهران، بیشتر به یک شوخی تلخ شبیه است؛ ۳بازی، ۳باخت و صفر امتیاز. ارتش سرخ که روزگاری در هر شهری حکمرانی می‌کرد، حالا به یک تیم خانگی تبدیل شده که به محض خروج از پایتخت، دچار تنگی نفس می‌شود. برای اوسمار ویرا، سیرجان آخرین ایستگاه صبر است. او مردی است که روی لبه‌ تیغ راه می‌رود؛ پیروزی در کویر یعنی صعود به امتیاز۳۷ و تکیه زدن بر تخت پادشاهی، اما چهارمین شکست پیاپی خارج از خانه، یعنی پایان صبر مدیران باشگاه و گرفتن اولتیماتوم اخراج!
   در آن سو، گل‌گهر ۳۳ امتیازی قرار دارد. آنها تیمی هستند که فشار را نمی‌شناسند. برای سیرجانی‌ها، این بازی یک معامله دو سر برد است؛ ببرند به صدر می‌روند و تاریخ‌سازی می‌کنند، ببازند هم کسی بساط استیضاح‌شان را پهن نمی‌کند. همین آرامش مخرب بزرگ‌ترین تهدید برای پرسپولیس مضطرب است. گل‌گهر می‌داند که قلب دفاع پرسپولیسِ فعلی، با هر نسیمی می‌لرزد و خط حمله‌اش با سایه‌ خود می‌جنگد.
   تقابل ۳۴ و ۳۳ امتیازی‌ها در غیاب ۳۵امتیازی‌ها، لیگ را در وضعیتی اضطراری قرار داده است. پرسپولیس در سیرجان نه فقط مقابل شاگردان مهدی تارتار، بلکه مقابل ترس از فروپاشی بازی می‌کند. اگر اوسمار نتواند این طلسم جاده‌ای را بشکند، کویر سیرجان به گورستان‌آرزوهای او تبدیل خواهد شد. امروز یا پرسپولیس از خاکستر خود برمی‌خیزد و صدر را فتح می‌کند، یا غبار سیرجان، آخرین بقایای اعتبار مربی برزیلی را با خود می‌برد.