پپ؛ فراتر از فوتبال

نور پروژکتورهای سالن پالائو سنت جوردی بارسلونا، این بار نه روی یک جام قهرمانی که روی شانه‌های مردی می‌تابید که عادت کرده‌ایم او را در قامت یک استراتژیست بی‌رحم فوتبال ببینیم. اما پپ گواردیولا، آن شب اواخر ژانویه۲۰۲۶، نسخه متفاوتی از خودش را به دنیا معرفی کرد؛ مردی که انگار بار سنگین سیاست و وجدان را بیش از تاکتیک‌های مستطیل سبز بر دوش احساس می‌کرد. او با قدم‌هایی استوار به روی صحنه آمد، درحالی‌که پارچه سیاه و سفید چفیه، تضاد عجیبی با کت‌وشلوار اتوکشیده همیشگی‌اش ایجاد کرده بود. سالن در سکوتی سنگین فرو رفت. پپ که همیشه با واژه‌ها مثل مهره‌های شطرنج بازی می‌کند، این بار بازی را با یک جمله ساده اما تکان‌دهنده شروع کرد: «سلام علیکم». این کلمات، آغازگر فصلی بود که رسانه‌ها آن را «صریح‌ترین موضع‌گیری تاریخ ورزش علیه جنگ» نامیدند.
گواردیولا با لحنی که میان خشم و غم نوسان می‌کرد، از غزه گفت. او نه به‌عنوان سرمربی منچسترسیتی، بلکه به‌عنوان پدری صحبت می‌کرد که از تماشای ویرانه‌ها به ستوه آمده است. او گفت: «ما از عدالت حرف می‌زنیم، اما عدالت برای کودکان غزه کجای این نقشه است؟» اشاره‌ او به چفیه‌ای که بر گردن داشت، صرفا یک حرکت نمادین نبود؛ او این پوشش را «فریاد سکوت» نامید و با انتقادی تند از رهبران جهان، آنها را به تماشای فروپاشی انسانیت متهم کرد. درحالی‌که فلاش دوربین‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد، پپ با صدایی لرزان اما قاطع ادامه داد: «دنیا آنها را تنها گذاشته است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که جان انسان‌ها براساس مرزهای جغرافیایی قیمت‌گذاری می‌شود. من نمی‌توانم تصور کنم کسی از این اتفاقات دفاع کند. فرزندان ما هم می‌توانستند آنجا باشند و فقط به‌خاطر محل تولدشان کشته شوند.» این سخنرانی که حدود ۱۰دقیقه به طول انجامید، فراتر از یک مراسم خیریه، به یک مانیفست سیاسی تبدیل شد. وقتی او صحنه را ترک می‌کرد، دیگر کسی به افتخارات فوتبالی او فکر نمی‌کرد؛ تصویر آن «چفیه» بر گردن نابغه کاتالان، به تیتر اول روزنامه‌هایی بدل شد که تیتر زدند: «پپ، فراتر از فوتبال؛ فریاد در قلب بارسلونا».