تا آخرین نفس

پرویز نوری، منتقد قدیمی سینما که از سرطان رنج می‌برد، در ۸۷سالگی از دنیا رفت. او که در سال‌های اخیر در آمریکا به سر می‌برد، سه‌شنبه در سانفرانسیسکو از دنیا رفت. نوری متولد سال ۱۳۱۷ بود و علاوه بر کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی به‌عنوان مترجم و صاحب‌نظر عرصه سینما هم فعالیت مؤثری داشت. از ترجمه‌هایش می‌توان به «سینمای ژاپن»، «اصول تدوین فیلم» و «مردی که زیاد می‌دانست» اشاره کرد. «طلوع انفجار»، «ماجراهای علاء‌الدین و چراغ جادو» ازجمله فیلم‌هایش است که کارگردانی کرده بود.
پرویز نوری تنها منتقد بازمانده از نسل طلایی منتقدان دهه1340 بود که همچنان مطلب سینمایی می‌نوشت، تداومی منحصر به فرد که نوری را به چهره استثنایی نقد فیلم در ایران مبدل کرد. او در اواخر دهه30 و 40 چند بار سردبیر ستاره سینما شد و به واسطه رفاقتی که با پرویز دوایی، کیومرث وجدانی، بهرام ری‌پور، هوشنگ بهارلو، هژیر داریوش و دیگران داشت بهترین دوره‌های مجله را سردبیری کرد. در دهه60 پرویز نوری صفحات سینمایی هفته‌نامه هدف را اداره می‌کرد، صفحاتی خواندنی که خیلی ارتباطی با فضای نوشته‌های سینمایی دهه60 نداشت و نسلی را با فیلم‌ها و فیلمسازانی آشنا کرد که تنها نشریه سینمایی وقت به آنها نمی‌پرداخت. نوری در سال‌های بعد همچنان نوشت و ترجمه کرد و چند کتاب هم نوشت. او با وجود بیماری سختش تا آخرین نفس درباره سینما نوشت و آخرین نوشته‌اش درباره سینما در دی‌ماه امسال منتشر شد و سرانجام کسی که از نوجوانی سینمایی‌نویسی را شروع کرده بود با رکورد بی‌نظیر ۷۰سال نوشتن در مطبوعات درباره سینما دار فانی را وداع کرد.