آرزویی که خاموش شد

«بچه‌م برج ۱۱ مسابقه داشت… همه تلاشش این بود که به جایی برسد.» مادر هنوز از رویاهای نیمه‌تمام پسرش حرف می‌زند. می‌گوید از بچگی هم کار می‌کرد هم درس می‌خواند؛ صبح مدرسه، عصر کار، شب تمرین. محمدحسین وثوقی ۲۱ساله بود و تمام سرمایه‌اش امیدی بود که برای آینده ورزشی‌اش جمع کرده بود. به روایت مادر شامگاه هجدهم دی مثل همیشه ساعت ۶ از خانه بیرون رفت تا به باشگاه برود. «گفت زود برمی‌گردم.» اما دیگر برنگشت. تلفن‌ها را جواب نداد. نگرانی‌شان به جست‌وجو تبدیل شد؛ از خیابان به بیمارستان، از بیمارستان به سردخانه. محمدحسین یکی از هزاران جوانی است که در روزهای هجدهم و نوزدهم دی قربانی موج خشونتی شدند که به نام اعتراض، اما با سناریویی ازپیش‌طراحی‌شده، شهر را به صحنه التهاب کشاند. جوانی با آرزوی مدال، در میانه پروژه‌ای که هدفش کشته‌سازی و متهم‌سازی بود، از خانه رفت و دیگر بازنگشت.