سال۱۴۰۲ بود که دانشگاه شریف قرارداد علی شریفی زارچی، استادیار پیمانی این دانشگاه را بهعلت دعوت دانشجویان به آشوب و کشاندن اغتشاشات۱۴۰۱ به دانشگاه تمدید نکرد.
او چندی پس از فروکش کردن اعتراضات و به بنبست رسیدن آن پروژه، به رهبری نامهای نوشت و درخواست کرد که ایشان دستور فرمایند که امثال او مجددا به دانشگاه برگردند.
در دولت چهاردهم این لطف در حق شریفی زارچی و برخی دیگر شد تا بار دیگر در دانشگاههای این کشور به تدریس مشغول شوند.
اما بار دیگر شریفی زارچی اقدامات اغتشاشطلبانه خود را در پیش گرفت و در اتفاقات دیماه1404 با انتشار توییتهای تنشآفرین فضای رسانهای را ملتهب ساخت.
انتشار اخبار دروغ درباره بهکارگیری سلاح شیمیایی از سوی نظام ایران علیه مردم معترض بهوسیله زارچی، ما را یاد سناریوی سوریه میاندازد که بشار اسد را متهم کردند از بمب شیمیایی در منطقه «غوطه» استفاده کرده است. کمی که دقیقتر شویم، به یاد میآوریم سلاحهای کشتار جمعی و شیمیایی بهانه حمله آمریکا و ناتو به عراق و لیبی هم بوده است.
شریفی زارچی با توییت «خامنهای رهبر من نیست» نشان داد آن نامه هم مزورانه و تنها هدف او بازگشت به دانشگاه و تسهیلات فضای آکادمیک بوده است.
استادتمام تروریسم
در همینه زمینه :
