این چیزی است که ترامپ می‌خواهد

علی ودایع- کارشناس مسائل بین‌الملل

  دونالد ترامپ از یک الگوریتم مشخص در قبال کشورهای مورد هدف خود استفاده می‌کند. از این‌رو موضوع ایران را هم باید در همین چارچوب بررسی کرد.
  الگوریتم مذکور این است که ترامپ از یک‌سو رویکرد سخت را نسبت به کشور مورد هدف دارد و از سوی دیگر همزمان یک گزینه جایگزین را مطرح می‌کند تا معامله مطلوبش به سرانجام برسد.
  در این روش گرچه متغیر‌ها می‌تواند متفاوت باشد اما کلیت بحث همین روش و الگویی است که مطرح شد.
  درمورد نظام تعرفه‌ای چین، اتحادیه اروپا و مسئله اوکراین نیز ترامپ همین موضوع را پیش کشیده است.
  پیش از این ترامپ موضوع مذاکره را مطرح کرده بود و در کنارش اجازه حمله به ایران را صادر می‌کند و در کنار این موضوعات فشارهای سخت اقتصادی را در دستور کار خود قرار می‌دهد.
  این بار نیز زمزمه‌هایی از مذاکرات به گوش می‌رسد و گفته می‌شود با ویتکاف حرف‌هایی در این مورد زده شده و در عین حال شاهدیم که موضوع نظام جدید تعرفه‌ای پیش کشیده می‌شود. لذا بعید نیست که باز همان الگوریتم مذکور تکرار شود.
  در مورد تغییر رویکرد ترامپ از حمله به ایران تا ایجاد نظام تعرفه‌ای ملاحظاتی وجود دارد. اول اینکه ترامپ به‌شدت علاقه‌مند است غیرقابل پیش‌بینی باشد، از این‌رو نمی‌توان به جرأت گفت او واقعا قصد حمایت از تروریست‌ها در ایران را داشته یا نداشته است.
  از سوی دیگر او می‌خواهد خود را در سطح بین‌الملل مقتدر نشان دهد و از این‌رو سعی دارد اقدامش را متناسب با جایگاه ریاست‌جمهوری آمریکا منطبق سازد.
  ترامپ دنبال تحمیل هزینه در رویارویی با ایران نیست. از این‌رو هرگاه احتمال دهد تنش با ایران هزینه‌ساز است، بازدارندگی ایران برای آمریکایی‌ها تا حد قابل توجهی مورد برجستگی قرار می‌گیرد.