فلافل خوری در هفت‌چنار

فرخنده آقایی‌| داستان‌نویس:

در خانی‌آباد به دنیا آمدم. در چله زمستانی که برف سنگینی باریده بود و هنوز حرفش را می‌زنند. مجبور بودند یخ حوض را بشکنند و دست‌هایشان را بشویند. در «هفت‌چنار» بزرگ شدم. با برادرم به کودکستان می‌رفتیم. من یک سال‌ونیم کوچک‌تر بودم. دست همدیگر را می‌گرفتیم و خانمی ما را به کودکستان می‌برد. هرکدام یک کیف کوچک مستطیل شکل داشتیم که داخلش یک لیوان لعابی کرم‌رنگ بود و تا سال‌ها بعد این لیوان‌ها را در خانه داشتیم. خوراکی‌مان در کیف بود و یک دستمال سفید که در کنارش گلی چاپ شده بود. این دستمال‌های سفید گلدار کجا رفت؟ تا سال‌ها با ما بودند در مدرسه و حتی دبیرستان. پدرم تا همین پارسال که زنده بود از دستمال کاغذی استفاده نمی‌کرد و مادرم هنوز هم دستمال‌های دست‌دوز و سفید خودش را دارد. دستمال کاغذی را تمیز نمی‌دانستند و با کراهت به آن دست می‌زدند.

هر روز با دستمال‌های سفید در جیب به مدرسه می‌رفتیم و ناظم، شنبه‌ها صبح به کلاس می‌آمد. دست‌هایمان را روی میز می‌گذاشتیم که ببیند ناخن‌هایمان را گرفته‌ایم و دستمال‌های تمیزمان هم روی میز بود. گاهی دولا می‌شد و میان موهای بعضی از دانش‌آموزها را با خط‌کش نگاه می‌کرد تا ببیند رشک دارند یا ندارند. اگر داشتند با بابای مدرسه روانه خانه‌شان می‌کرد. به مدرسه «طائر» می‌رفتیم. در خیابان «حسام‌السلطنه» و در دبیرستان «واحد» درس خواندیم که نمی‌دانم هنوز این دو مدرسه هستند یا نه. حالا 10 سالی هست که گیاهخوارم و از هفت‌چنار برایم «فلافل» مانده.

مغازه‌های زنجیره‌ای هفت‌چنار که هر جا ببینم می‌روم و یک ساندویچ فلافل می‌خورم. به یاد هفت‌چناری که در خاطرم هست. یکبار چند سال پیش رفتم هفت‌چنار را ببینم. آنقدر آن منطقه تغییر کرده بود که فرار کردم. نمی‌خواستم خاطرات کودکی‌ام را از دست بدهم. به قول فاکنر، خاطرات جاده درازی نیستند که شما در آن قدم می‌زنید. بلکه دشت وسیعی هستند که شما در میان آن هستید و هر بار به گوشه‌ای سر می‌زنید. در هفت‌چنار امروز همه چیز برای من سیاه و سفید و خاکستری است. آدم‌ها و مکان‌های آن محله رنگی را به یاد ندارم.