• چهار شنبه 15 تیر 1401
  • الأرْبِعَاء 6 ذی الحجه 1443
  • 2022 Jul 06
پنج شنبه 21 مرداد 1400
کد مطلب : 138032
+
-

کاش با تو باشیم

کاش با تو باشیم

سیداحمد بطحایی

اینکه آدمی «حال»ش را به فنا می‌دهد و در «آینده» مصیبت گذشته را سر می‌دهد، داستان تازه‌ای نیست؛ قصیده تکراری هر بزم و بامی ا‌ست که گذشته چیز بهتری داشته که ما از دست داده‌ایم. ما آدم‌ها برای رهایی از رنج و ملالِ نیمه‌خالی زندگی‌مان در «حال» به نیمه پرِ لیوان «گذشته» نگاه می‌کنیم. حتی اگر نیمه پر، قد 2قطره و سر سوزن و گردی عدسی باشد؛ انگاری با این رفع و رجوع زمانی و نوستالژیک‌وار، از زیر بار مسئولیت فردی، خانوادگی و اجتماعی‌مان شانه خالی می‌کنیم و پناه می‌بریم به آرزوها و تمنایی در ماضی.
در متن زیارت‌های حضرت سیدالشهدا(ع)، فرازی هست که از بس گفته و شنیده‌ایم از برش کرده‌ایم. «یا لیتنا کنا معک»؛ ‌ای حسین، ‌ای فرزند علی و فاطمه(س)، ‌ای نوه رسول آخرین، ما، یعنی منی که الان در زمانی غیر از سال 61هجری و 680 میلادی، زندگی کرده و روزگار می‌گذرانم، کاش با تو بودم در روز عاشورا و در زمین کربلا؛ با فرمی سرشار از افسوس و غم و شکستگی. تا اینجایش مشکلی نیست؛ مشکل از جایی شروع می‌شود که گاه حسین‌بن علی(ع) را به کالبدی انسانی تقلیل می‌د‌هیم؛ به پیکری در دهه ششم از نخستین قرن هجری. همانجا می‌گذاریمش و حتی رهایش می‌کنیم؛ یادآوری‌اش را هم تنها به ذکر مصیبت و روضه طی می‌کنیم که خودمان را آرام کنیم. وقتی هم با کلمات به ملاقاتش می‌رویم او را در گذشته تصور کرده و با بیانی که در نظرمان یک آرزوی دست‌نیافتنی است، می‌خوانیمش. پاشنه آشیل همه این بند و بساط، همین تفکر گذشته‌مدارانه‌ است.
حسین‌بن علی(ع) نه فردی تاریخی و اسیر در یک‌دهه و سده و هزاره که یک ایده و آرمان است. یک بیانیه انسانی برای تک‌تک آدم‌ها تا زمین می‌چرخد و آفتاب می‌تابد. حسین(ع) نه تنی ا‌ست که فرسوده شود و نه جسمی‌ است که زیر خاک برود؛ حسین(ع) تابلوی ابدی تاریخ برای رفتن به مسیر انسانیت و اخلاق است؛ شابلونی برای آزادی و آزادگی. وقتی می‌گوییم کاش با تو بودیم، درواقع طلبی‌ است در خویش برای امضای این عهد که با توییم و در مسیرت؛ نه در مقابلت.
شاید هم، چون نمی‌خواهیم با حسین‌بن علی(ع) باشیم این را به تمنایی غیرممکن رد می‌کنیم. کاش این روزها که نامت به هزاران رنگ و شکل و اندازه جلوی چشم‌مان می‌نشنید، با حروفی که کاشتی بازنویسی شویم برای ویرایش انسانی که بودیم؛ انسانی که شاید الان نیستیم. کاش با تو باشیم. سلام بر حسین(ع).

این خبر را به اشتراک بگذارید