![سید حسن خمینی: شبکههای اجتماعی انحصار را شکستهاند](/img/newspaper_pages/1397/02%20ORDIBEHESHT/05/ROOYI/2h2.jpg)
سید حسن خمینی: شبکههای اجتماعی انحصار را شکستهاند
![سید حسن خمینی: شبکههای اجتماعی انحصار را شکستهاند](/img/newspaper_pages/1397/02%20ORDIBEHESHT/05/ROOYI/2h2.jpg)
یادگار امام(ره) گفت: شبکههای اجتماعی، انحصار را شکستهاند؛ انحصاری که موجب میشود میل شخصی بر عقل غلبه بیابد اما وقتی به خرد جمعی برسد، فرصت رشد هیتلرها و صدامها فراهم نمیشود و یک اپلیکیشن تلفن همراه ممکن است از دهها شبکه تلویزیونی جلوتر باشد.
به گزارش جماران، حجتالاسلام سیدحسن خمینی در دیدار با دبیر سیوششمین جشنواره جهانی فیلم فجر با بیان اینکه بسیار خوشحالکننده است که ظرفیت مناسبی برای برگزاری جشنواره جهانی فجر فراهم شده است، گفت: امروز شبکههای اجتماعی، تلویزیونها را کنار گذاشته و به افراد اجازه دادهاند هر یک برای خود امثال سیانان داشته باشند و در واقع امکانی را که زمانی، یک دولت نمیتوانست فراهم کند، امروز شبکههای اجتماعی فراهم کردهاند.
وی ادامه داد: امروز لازم نیست دولتها برای انتقال اطلاعات اقدام کنند و اشخاص، خود انتخابکننده هستند و بهنظرم در مجموع سختافزارها، دنیا را به جای بهتری تبدیل کردهاند.
یادگار امام با بیان اینکه روزگاری مهم این بود که چهکسی مالک بلندگوست اما امروز بلندگو دست همه هست، تأکید کرد: مهم این است که حرف چیست و اگر حرف داشته باشید، همه میشنوند و این خدمتی است که تکنولوژی به بشریت کرده است؛ اگرچه ممکن است حرفها بین صدها حرف دیگر گم شوند و این اشکال وجود دارد.
سیدحسن خمینی افزود: آنچه درباره فضای رسانه گفتم درباره فیلم و سینما هم صادق است؛ سابق بر این چند کمپانی بزرگ بودند که فیلمساز باید در خدمت آنها میبود اما امروز یک ایده خوب میتواند با ابزارهای ساده با کمپانیهای بزرگ رقابت کند؛ اگرچه هنوز تکنیکها دست سرمایهگذاران و کمپانیهای بزرگ است اما اگر ایده انسانگرایانه وجود داشته باشد میتواند با همین دستگاهها و تکنیکهای ساده، حرف خود را در جهان مطرح کند. وی با بیان اینکه سینمای ایران بعد از انقلاب را سینمای انسانگرایانه مینامند، اظهار کرد: من فکر میکنم سینمای ایران، سینمای بیانِ دردِ انسان معاصر است. اگر سینما به این سمت برود که بتواند درد انسان روزگار خود را بیان کند، تعریف خوبی برای جداشدن از فیلمفارسی خواهد بود. این سینما، سینمای دردمحور است و شیرین نیست و نباید هم باشد؛ فیلم باید زمینه همذاتپنداری ایجاد کند و انسان را به فکر وادارد.