![عطش کشتگانیم، شبنمی کو؟](/img/newspaper_pages/1399/10-%20dey/08/GARN/04-05.jpg)
عطش کشتگانیم، شبنمی کو؟
انتشار ترانه شبانگاهان و ساخت نماهنگ بر آن
![عطش کشتگانیم، شبنمی کو؟](/img/newspaper_pages/1399/10-%20dey/08/GARN/04-05.jpg)
حسین عصاران
چندی پیشتراز آنکه ساعد باقری بهعنوان مدیر اداره کل موسیقی و سرود صدا و سیما، ترانه «شبانگاهان»را میان اعضای شورا پخش و به اتفاق نظر مجوز پخش همان لحظهاش را صادر کند، صدا و سیما ضرورت تغییر رویکردش را در انتخاب ترانهها و موسیقیهای قابل پخش درک کرده بود. شبانگاهان با بازپخشهای پیدرپی، ترانه محبوبی شد که دهان به دهان شدن ملودی آن با چندین کلام فکاهی پرداخت شده برایش، نشانه پررنگی از این اتفاق بود. در روزگاری که انتخابهای پیشروی مخاطب بیشتر طعم و رنگ لسآنجلسی داشتند، این ترانه خاطره تصنیفهای رادیویی دوران پیشین را یادآوری میکرد که با زبانی ادیبانه، از عشقی تأویلپذیر بین حقیقت و مجاز و دل شیدا و شببیداری و ساقی و جام پیدرپی میگفت.
اما اتفاق مهم برنتابیدن چنین خوانشی از سوی نهادهای فرهنگی بود؛ چنانچه خیلی زود بهروز افخمی بر مبنای این ترانه، نماهنگی را در حال و هوای شب اعزام به جبهه یک رزمنده ساخت تا اینچنین راه هرگونه برداشت متفاوت و ناخوشایندشان را از این ترانه بسته باشند.
شبانگاهان در روزهای اولیه پخش از صدا و سیما، در خرداد1373، نخستین قطعه آماده شده از آلبومی بود که مختاباد ایده آن را در ذهن پرورانده بود و با نظارت و تنظیمکنندگی فریدون شهبازیان پیش میبرد؛ اما با چنان محبوبیتی از این ترانه کار ساخت و پرداخت آلبوم تسریع و پس از جایگزینی رباعیاتی از امام خمینی(ره) به جای غزلیات حافظ در یکی از قطعات ساز و آوازی آن، در پاییز همان سال، با نام «بوی گل» منتشر شد و بازار موسیقی را به دنبالهروی از خود واداشت.