پایان ۲۲سال انتظار
شواهد نشان میدهد علیرضا بیرانوند و مرضیه جعفری قرار است جایزه بهترینها را به ایران بیاورند
ساعتهای کشدار و پرالتهاب بانکوک؛ اینجا تالار آکسرا تئاتر کینگ پاور است و نفسهای فوتبال ایران در سینه حبس شده. امروز، روزی است که طلسمهای کهنه میتوانند بشکنند. ۲۲سال انتظار، بغضی طولانی برای فوتبالی که دهههاست ستارههایش در حسرت لمس دوباره توپ طلای آسیا ماندهاند. اما امروز عصر، چشمها به دستان شیخسلمان دوخته میشود؛ جایی که نام علیرضا بیرانوند، پسر سختیکشیده فوتبال ایران، بیش از هر زمان دیگری بهعنوان مرد سال قاره کهن به گوش میرسد. بیرو که در سال۲۰۱۹ تا یکقدمی این رؤیا رفت و دست خالی برگشت، حالا در نبردی نفسگیر با سالم الدوساری و فراس البریکان، ستارههای متمول عربستانی، بخت نخست تاجگذاری است. او خودش هم میداند این فقط یک جایزه فردی نیست؛ این پایان یک عطش تاریخی برای فوتبال ایران است تا پس از 2دهه، دوباره پادشاهی در قاره را تجربه کند.
در سوی دیگر این درام آسیایی، زنی ایستاده که مرزهای تاریخسازی را جابهجا کرده است: مرضیه جعفری. معمار روزهای باشکوه خاتون بم که سال گذشته نخستین سرمربی تاریخ ایران لقب گرفت که فاتح جایزه بهترین مربی سال آسیا شد، حالا در آستانه یک دبل شگفتانگیز است. شواهد حاکی از آن است که او امروز بالاتر از رقبای چینی و کرهای خود، دوباره بر بام فوتبال زنان آسیا خواهد ایستاد. اما قصه امروز بانکوک، فقط در درخششها خلاصه نمیشود؛ روی تلخ سکه نیز سهم ماست. در فوتسال، جایی که همیشه پادشاهی میکردیم، بهنظر میرسد سلطه ایرانیها به پایان رسیده و جایزه از دستان حسین طیبی و سعید احمدعباسی سر خواهد خورد تا پس از ۱۳سال به عثامانموسی تایلندی برسد. فدراسیون فوتبال هم در بخش توسعه فوتبال پایه، قافیه را به نظم آهنین ژاپنیها واگذار خواهد کرد. با این همه، امروز میتواند روز رستگاری باشد. بانکوک تا ساعاتی دیگر، میزبان اشکها و لبخندهای ایرانیهاست؛ روزی که شاید با دستان بیرانوند و مرضیه جعفری، شکوه از دسترفته به ویترین افتخارات فوتبال ایران بازگردد.