در اولین فیفادی بدون مسی و رونالدو آرژانتین و پرتغال باختند. آرژانتینیها بهخودشان زحمت ندادند ورزشگاه لا بومبونرا در بوئنوسآیرس را پر کنند. ورزشگاه خانگی بوکاجونیورز کمتر پیش آمده بود در این حد خالی باشد. سکوهای خالی، بیش از شکست 2بر یک مقابل اروگوئه به چشم آمد.
پرتغال هم که صعود خودش را قطعی کرده بود، در خانه به دانمارک باخت؛ آن هم 4بر یک که کمسابقه بود. این باخت، بزرگترین شکست تاریخ این تیم در بازیهای رسمی خانگی طی 105سال گذشته محسوب میشود.
پرتغالیهای ناسپاس به زعم خودشان به اسطوره این کشور ادای دین و احترام کردند و با پیراهن شماره7 به میدان آمدند. قرار بود داور در دقیقه 7سوت بزند و بازی را برای یک دقیقه به احترام کریستیانو متوقف کند که حتی این اتفاق هم نیفتاد.
همین مراسم سمبلکردن هم حاشیههایی داشت؛ ازجمله اینکه ژائو نوس حاضر نشد پیراهن رونالدو را بر تن کند و به همین دلیل از ترکیب اولیه کنار رفت. اصلا چرا نباید تردید کنیم که بازیکنان پرتغال از عمد باختند تا در شب تجلیل از رونالدو، بردی وجود نداشته باشد تا به او تقدیم شود؟ محمد برکات، گزارشگر معروف در توصیف این شب گفت: «کریستیانو رونالدو حتی در 50سالگی هم از مهاجمان فعلی پرتغال بهتر است. کریستیانو رونالدو حتی در 60سالگی هم از آنها بهتر است!»
روزنامه آاس اسپانیا این مراسم را فرمایشی، سرد و بیروح توصیف کرد و عملکرد پرتغال را تقریبا نوعی بیاحترامی به رونالدو دانست. آری، بیرون کردن رونالدو از تیم آسان بود، اما جبران آن چیزی که او ارائه میداد، بهنظر بسیار دشوارتر است.
آرژانتین هم همینطور؛ حالا آنها یک مشت بازیکن خشن و دعوایی هستند که بیشتر به درد رینگ و مبارزه در قفس میخورند تا زمین فوتبال. حالا تیمی شدهاند در حد اروگوئه و پاراگوئه و دیگر تیمهای خشن آمریکای لاتین.
طرفداران فوتبال تحت هر شرایطی هوادار تیمهایی مثل ایتالیا، فرانسه، آلمان، هلند، برزیل و یکی دو تیم دیگر هستند، اما هواداران پرتغال در سراسر جهان، پارهوقت و مقطعی بودند. با رفتن رونالدو، آن هم به این شکل، حتی از این تیم نفرت هم دارند. طرفداران آرژانتین در سراسر جهان هم در دو مقطع مارادونا و مسی عاشق این تیم شدند و حالا میتوانند به زندگی عادی خودشان بپردازند یا به تیم محبوب همیشگی خودشان برگردند.
بدون مسی و رونالدو، در سطح لیگ 2
آرژانتین و پرتغال به تیمهایی دوستنداشتنی تبدیل شدهاند
در همینه زمینه :