گمشده‌هایی که در مراسم فاطمیه پیدا شدند

 رابعه تیموری | روزنامه‌نگار 

  کاربران فضای مجازی پیش‌ از ‌این مینا حیدری و صفحه مجازی‌اش را با تصاویری که از ازدواج و زندگی مشترک برادرش به اشتراک می‌گذاشت، می‌شناختند اما از 3-2 روز پیش انتشار ویدئویی در این صفحه باعث رسیدن 2 جوان گمشده دچار اختلال ذهنی به آغوش خانواده‌هایشان شد. حیدری، خواهر امیر، جوان سندرم داون قمی است که با دختری که او هم با مشکلات طیف سندرم داون دست‌و‌پنجه نرم می‌کرد تشکیل خانواده داد، ولی از ٣‌ماه پیش که فوت ناگهانی امیر باعث غصه‌دار شدن خواهر بلاگرش شده، او سعی می‌کند با رفت‌و‌آمد به آسایشگاه‌ها و مراکز نگهداری کسانی که مانند امیر با اختلالات ذهنی و روانی زندگی‌شان را می‌گذرانند، دلتنگی خواهرانه‌اش را تسکین دهد. به واسطه همین حضور، اتفاقی خوش برای 2خانواده ایرانی رقم خورد و باعث شد که ٢مددجوی دارای اختلال ذهنی به نام عادل طاهری و رضا تیموری که سال‌ها پیش گم شده بودند، به آغوش خانواده‌هایشان بازگردند و انتشار تصاویر این وصال‌های شیرین، حال کاربران فضای مجازی را خوب کند.

یک عزاداری متفاوت
مینا حیدری هر وقت به آسایشگاه انوار آفتاب سر می‌زد، عادل را مقابل در ورودی آن می‌دید که از رهگذران می‌خواست تلفن همراهشان را به او امانت بدهند تا با مادرش تماس بگیرد اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد رفت‌و‌آمد او به آسایشگاه باعث رسیدن عادل به خانواده‌اش شود. خانم بلاگر تعریف می‌کند: «چون من با آسایشگاه انوار آفتاب ارتباط نزدیکی داشتم در مراسم مختلف آنها شرکت می‌کردم. چند روز پیش هم که به مناسبت ایام فاطمیه مراسم عزاداری برگزار کرده بودند، آنجا رفتم تا با دیدن عزاداری عادل و دیگر مددجویان آسایشگاه دلتنگی‌ام برای برادرم کمتر شود.» عزاداری باصفای مددجویان آسایشگاه به دل خانم بلاگر می‌نشیند و تصمیم می‌گیرد تصاویر این عزاداری را در صفحه اینستاگرامی خود منتشر کند: «یکی،دو ساعت بعد از اینکه ویدئوی عزاداری را در صفحه‌ام قرار دادم، ادمین پیجم با من تماس گرفت و گفت خانواده یکی از مددجویان آسایشگاه که دچار اختلالات ذهنی و مشکلات تکلم است، تصویر فرزند گمشده خود را در این ویدئو دیده‌اند و چون ساکن یکی از روستا‌های ساری هستند، از شما می‌خواهند به آسایشگاه بروید تا با فرزندشان تماس تصویری بگیرند و از درست‌بودن این موضوع اطمینان پیدا کنند.»

گمشده دیگری هم پیدا شد
خانم بلاگر همان موقع شال و کلاه می‌کند و به آسایشگاه می‌رود: «ساعت ٨ شب بود که به آسایشگاه رفتم. آنجا متوجه شدم گمشده آنها عادل است که سال‌ها در حسرت شنیدن صدای مادرش بود.» با آنکه از ١٨ سال پیش که عادل گم شد، هیچ‌کس جز چند جمله دست‌و‌پا شکسته از او چیزی نشنیده بود، آن شب به‌محض دیدن خانواده‌اش در قاب تلفن همراه خانم بلاگر آنها را می‌شناسد و در‌حالی‌که چشم‌های معصومش از شادی و هیجان سرشار بود، با لهجه مازندرانی با آنها صحبت می‌کند. خانواده عادل همان شب راهی تهران شدند و مادر و ٣ برادر عادل بعد از ١٨ سال دوری او را آنجا می‌بینند: «همان روز دیدار عادل و خانواده‌اش، خانواده مددجوی دیگری هم با ما تماس گرفتند و گفتند پسر گمشده آنها هم در میان مدجویان آسایشگاه بوده است.» رضا تیموری، گمشده دیگری بود که آن روز به خانواده‌اش می‌رسد: «رضا اهل کرج بود و از ٤ سال پیش که بی‌خبر از خانه بیرون آمده بود، خانواده‌اش از او بی‌خبر بودند.»

١٨ سال جست‌وجوی بی‌ثمر
فرشاد، سومین فرزند خانواده طاهری و برادر عادل است که از لحظه گم شدن برادرش پا به پای پدر و برادرانش همه شهر‌های ایران را برای پیدا‌کردن او زیر پا گذاشته است. او درباره گم‌شدن عادل به همشهری می‌گوید: «برادرم بیست‌و‌چهارم آبان سال‌١٣٨7 گم شد. آن زمان یکی از برادرانم که عادل خیلی به او وابسته بود، در تهران زندگی می‌کرد و او بدون اطلاع ما صبح از خانه بیرون می‌زند و با خودرو‌های مسیر تهران- ساری خودش را به تهران می‌رساند. او بعد از چند روز سرگردانی در تهران از قم سردرمی آورد و چون کلانتری نمی‌تواند از او نام و نشانی پیدا کند او را با اسم حمید ایوبی به آسایشگاه انوار آفتاب می‌سپارند.»
 انتخاب نام مستعار برای عادل باعث می‌شود جست‌وجو‌های خانواده‌اش بی‌ثمر بماند و آنها از پیدا کردن او ناامید شوند: «درحالی‌که هنوز چشم خانواده‌ام به در بود که شاید خبری از عادل برسد، 3-2‌روز پیش یکی از آشنایان‌ با ما تماس گرفت و خبر داد که در ویدئوی عزاداری‌ای که در فضای مجازی دیده، جوانی وجود دارد که شبیه برادر گمشده ماست.» با آنکه برای عادل آسان نبود از مددجویان و کارکنان آسایشگاه که ١٨ سال جای خالی خانواده‌اش را برای او پر کرده بودند دل بکند اما دیروز (شنبه) از جمع آنها جدا شد و به جمع خانواده‌اش بازگشت.