روایت خبر

دروغ‌بافی پهلوی در آلمان برای نجات یک مهره سوخته 
یاسمین پهلوی، کسی که از او به‌عنوان همسر رضا پهلوی یاد می‌شود، ویدئویی منتشر کرده و مدعی شده جمهوری اسلامی دولت آلمان را تهدید کرده که اگر رضا پهلوی در این کشور سخنرانی داشته باشد، عملیات تروریستی انجام خواهد داد و به همین دلیل، پلیس آلمان اجازه حضور او را نداده است. این روایت بانمک را چطور باید ببینیم؟
اولاً پلیس آلمان برای مدیریت امنیت تجمع، خودش تصمیم ‌می‌گیرد؛ این تصمیم هیچ ربطی به «تهدید» ندارد.
اما راوی این داستان به یک چیز نیاز دارد: اینکه بگوید «ما آنقدر مهمیم که ایران از ما می‌ترسد.»‌
ثانیاً، جمهوری اسلامی برای موجودی در قد و قواره کوتاه رضا پهلوی، ابزار قدرت خودش را خرج نمی‌کند.
جمهوری اسلامی الان سرش با اربابان رضا پهلوی یعنی اسرائیل و آمریکا شلوغ است و وقت نمی‌کند به‌حساب نوکر آنها برسد.
ادعای همراه پهلوی، فقط می‌خواهد یک چهره حاشیه‌ای را به موضوع امنیت بین‌الملل تبدیل کند.
و نکته اصلی همین است: رضا پهلوی با حمایت از تجاوز خارجی به ایران و سکوت در برابر کشتار مردم ایران، از چشم مردم افتاده است. کسی که در برابر خون مردم کشورش سکوت ‌ و تجاوز به وطنش را تأیید می‌کند، دیگر با «سخنرانی» و «تجمع» جایگاهی برای خودش دست‌وپا نمی‌کند، پس چاره‌ای ندارد جز اینکه خودش را هدف تهدید جا بزند تا شاید جدی گرفته شود.
این دروغ‌ها اعتبار نمی‌سازند؛ فقط نشان می‌دهند که پهلوی برای دیده شدن، به بزرگنمایی دشمن نیاز دارد.

مردی که چین را تغییر داد بی‌آنکه هویتش را عوض کند!
چین پس از مرگ مائو در سال ۱۹۷۶، با یک پرسش مهم روبه‌رو بود؛ چگونه می‌توان از فقر، عقب‌ماندگی و محدودیت‌های اقتصادی عبور کرد، بی‌آنکه استقلال سیاسی و هویت ملی کشور را قربانی کرد؟ پاسخ این پرسش را مردی داد که مسیر آینده دومین اقتصاد بزرگ جهان را تغییر داد؛ دنگ شیائوپینگ!
دنگ به‌خوبی می‌دانست چین برای قدرتمند شدن به فناوری، سرمایه و تجارت جهانی نیاز دارد؛ اما قرار نبود برای رسیدن به توسعه، نسخه غرب را کپی کند. مشهورترین جمله او، فلسفه این تحول را در یک استعاره ساده خلاصه می‌کرد: «مهم نیست گربه سیاه باشد یا سفید؛ تا زمانی که موش می‌گیرد، گربه خوبی است.» این یعنی ابزارها می‌توانند تغییر کنند، اما هدف نباید فراموش شود. دنگ از سازوکار بازار، سرمایه‌گذاری خارجی و فناوری پیشرفته استفاده کرد، اما نه برای تسلیم شدن در برابر سرمایه‌داری غربی؛ بلکه برای تقویت قدرت ملی و تحقق اهداف توسعه‌ای چین. بازار در این الگو قرار بود در خدمت دولت و راهبرد ملی باشد، نه جایگزین آنها. برای فهم این رویکرد باید به حافظه تاریخی چین بازگشت؛ به «قرن تحقیر»، زمانی که مداخلات خارجی و جنگ‌ها، استقلال و جایگاه بین‌المللی این کشور را تضعیف کردند. توسعه برای دنگ صرفاً افزایش درآمد و تولید نبود؛ پروژه‌ای برای بازسازی قدرت صنعتی، علمی، فناورانه و استقلال راهبردی چین هم بود. بااین‌حال، میراث تاریخی دنگ در یک تصمیم بزرگ خلاصه می‌شود. چین می‌توانست از جهان بیاموزد، سرمایه جذب کند و فناوری وارد کند، اما قرار نبود هویت خود را وارداتی کند. او پنجره‌های اقتصاد چین را به روی جهان گشود، اما کلید خانه را به غرب نسپرد؛ توسعه را نه با تسلیم در برابر الگوهای بیگانه، بلکه با بازتعریف مسیر بومی قدرت ملی دنبال کرد.



نقش رئیس‌جمهور اسرائیل در تشکیل کابینه
پس از ماه‌ها جنجال و رقابت نفسگیر، انتخابات اسرائیل بدون شکل‌گیری اکثریت لازم برای تشکیل دولت به پایان رسیده؛ حالا اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور این رژیم نقش تعیین‌کننده‌ای در مشخص کردن نخست‌وزیر آینده دارد.
در نظام پارلمانی اسرائیل، رئیس‌جمهور عمدتا مقامی تشریفاتی است و مسئولیت تصمیمات اصلی سیاسی و امنیتی و فرماندهی نظامی برعهده دولت و نخست‌وزیر قرار دارد، اما یکی از مهم‌ترین اختیارات واقعی رئیس‌جمهور، در کنار اختیار عفو محکومان، انتخاب نماینده‌ای از کنست برای تشکیل دولت است.
نکته مهم اینجاست که این انتخاب الزاما تابع تعداد کرسی‌های یک حزب یا تعداد نمایندگانی نیست که یک نامزد را معرفی کرده‌اند. رئیس‌جمهور اختیار دارد تشخیص بدهد چه‌کسی واقعا شانس بیشتری برای تشکیل ائتلاف و کسب رأی اعتماد کنست در مهلت اولیه ۲۸روزه دارد. مثل سال ۲۰۰۹ زمانی که رهبر کادیما با ۲۸ کرسی، یک کرسی بیشتر از لیکود نتانیاهو به‌دست آورد، اما شیمون پرز، رئیس‌جمهور وقت، برخلاف انتظار، نتانیاهو را مأمور تشکیل دولت کرد. هرتزوگ هم 2روز پیش اعلام کرد نمایندگان احزاب و فراکسیون‌هایی با مجموع ۶۷کرسی، گادی آیزنکوت، رهبر مخالفان نتانیاهو  را معرفی کرده‌اند؛ اما تأکید کرد تصمیم نهایی، صرفا براساس شمارش حمایت‌ها نیست و توانایی واقعی نامزدها را در تشکیل دولت درنظر می‌گیرد. هرتزوگ پیش‌تر هم هشدار داده بود که باید به هر قیمتی از انتخابات مجدد جلوگیری کرد؛ هشداری که یادآور 4دور انتخابات اسرائیل در فاصله تابستان ۲۰۱۹ تا بهار ۲۰۲۰ است. اما تشکیل ائتلاف آسان نیست؛ حریدی‌ها که اقلیت مذهبی تندرو و افراطی هستند، برخلاف انتظار حمایت کاملی از نتانیاهو ندارند. در مقابل، آیزنکوت هم برای همکاری با احزاب عرب شروطی ازجمله به‌رسمیت‌شناختن اسرائیل به‌عنوان کشور یهودی، تروریستی اعلام کردن حماس و پذیرش خدمت سربازی مطرح کرده است. لیبرمن از دیگر رهبران جناح مخالف هم سرسختانه با حضور احزاب عرب در ائتلاف مخالف است و بنت هم از دیگر اعضای ائتلاف آیزنکوت،‌ از الزام حریدی‌ها به خدمت سربازی کوتاه نمی‌آید. بنابراین، چشم‌انداز تشکیل یک دولت حتی یک دولت باثبات بسیار بعید به‌نظر می‌رسد.