بی‌اعتمادی ریشه‌دار تاریخی: کودتای سال۱۳۳۲ علیه دولت محمد مصدق و نقش آمریکا و انگلیس در آن، این باور را در ایران تقویت کرد که واشنگتن استقلال سیاسی تهران را نمی‌پذیرد و درصورت تعارض منافع، برای تضعیف حکومت ایران اقدام می‌کند.
خروج آمریکا از برجام: تصمیم دونالد ترامپ برای خروج از توافق هسته‌ای در سال۲۰۱۸، با وجود تأیید پایبندی ایران به تعهداتش از سوی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، بی‌اعتمادی تهران به واشنگتن را تشدید کرد.
تشدید بی‌اعتمادی در پی جنگ: حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در جنگ 12روزه و 40روزه، همزمان با برنامه‌ریزی برای دور تازه مذاکرات غیرمستقیم، این باور را در تهران تقویت کرد که مذاکره لزوما جایگزین جنگ نیست.
اختلاف بر سر ترتیب اجرای تعهدات: آمریکا می‌خواهد ایران ابتدا غنی‌سازی را متوقف و درباره تنگه هرمز اقدام کند تا سپس امتیازهای متقابل ارائه شود. ایران در مقابل (با توجه به سابقه بدعهدی آمریکا) خواهان دریافت تضمین‌های معتبر، رفع تحریم‌ها و برداشته‌شدن محاصره دریایی پیش از اجرای تعهدات اصلی خود است.
تفاوت در تعریف تضمین معتبر: واشنگتن بر راستی‌آزمایی اقدامات ایران پیش از اعطای امتیاز تأکید دارد؛ تهران نیز خواهان تضمین‌هایی است که مانع تکرار حملات نظامی یا خروج یکجانبه آمریکا از توافق شد.
گسترش دامنه اختلافات: مطالبات آمریکا در مقاطع مختلف از پرونده هسته‌ای فراتر رفته و موضوعاتی مانند برنامه موشکی و رابطه ایران با متحدان منطقه‌ای‌اش را نیز در برگرفته است.
شکست تفاهمنامه اسلام‌آباد: تفاهمنامه ۱۸ژوئن، به توافق نزدیک شده بود؛ اما اختلاف بر سر آتش‌بس در لبنان و ناتوانی آمریکا در مهار اسرائیل، اعتبار تضمین‌های واشنگتن را زیر سؤال برد و مذاکرات را دوباره به نقطه آغاز بازگرداند.
روایت الجزیره از دلایل شکست چندباره مذاکرات
در همینه زمینه :
