یک زن؛ هدف مستقیم ترور!

منیر سیف فقط ۱۷ سال داشت. چند روز مانده به عروسی‌اش، سال ۱۳۶۰ در نهاوند، به‌خاطر فعالیت‌های فرهنگی و قرآنی بارها از سوی منافقین تهدید شد. سرانجام نارنجکی به خانه‌شان انداختند. منیر خودش را روی نارنجک انداخت تا مادر و خواهرانش زنده بمانند.
زینب کمایی ۱۴ ساله بود. در شاهین‌شهر گروه سرود و تئاتر راه انداخته بود و برای مجروحان جنگ کتاب می‌برد. پس از تهدید منافقین، اول فروردین ۱۳۶۱ هنگام بازگشت از مسجد ربوده شد. 3 روز بعد پیکرش پیدا شد. منافقین با نامه و تماس، مسئولیت ترورش را پذیرفتند.
فاطمه صغری جعفری، معلم قرآن، ۱۱ تیر ۱۳۶۱ در بمب‌گذاری مسجد ملااسماعیل یزد به شهادت رسید؛ یکی از دو زن در فهرست ۱۵۸ معلم قربانی ترور بنیاد هابیلیان.
حالا نام دیگری به تاریخ ترور زنان ایرانی اضافه شده؛ دکتر نصرت افتخاری.بانویی تحصیل‌کرده که نه پشت میز، بلکه هنگام خدمت به عشایر و رسیدگی به مشکلات مردم در محور چشمه‌زیارت زاهدان، در حمله‌ای منتسب به جریان‌های تکفیری ترور شد.
قالیباف از حضورش در دورافتاده‌ترین مناطق گفت؛ اژه‌ای از پیوند امنیت و اعتماد مردم؛ 
نماینده ولی‌فقیه از مأموریت فرهنگی‌اش؛ معاون رئیس‌جمهور از نقش زنان در امنیت و استاندار از تلاش تروریست‌ها برای ضربه‌زدن به وحدت اقوام، مذاهب و توسعه استان.
این اظهارات شاید پاسخ یک سؤال باشد: 
چرا یک زن نخبه و خدمتگزار، هدف مستقیم ترور قرار می‌گیرد؟
از سال ۱۳۶۰ تا امروز، نام‌ها تغییر کرده‌اند، اما یک واقعیت پررنگ‌تر شده است: هرچه این جنگ پیش می‌رود، نقش زنان در میدان مقاومت برجسته‌تر می‌شود.