روباه پیر چطور در تله ایران افتاد؟

تصور کنید کشوری هزاران کیلومتر دورتر از ایران، پایگاه‌های نظامی‌اش را در اختیار بمب‌افکن‌های آمریکایی برای حمله به ایران قرار می‌دهد؛ اما حالا نگران امنیت همان پایگاه‌ها شده است!
ماجرا از پایگاه فرفورد در انگلیس شروع شد. لندن در ماه مارس اجازه داد آمریکا از این پایگاه برای عملیات علیه موشک‌ها و پرتابگرهای ایرانی استفاده کند.
بعد نوبت به پایگاه آکروتیری در قبرس رسید؛ جایی که در پشتیبانی هوایی منطقه نقش داشت و گزارش‌هایی از استفاده هواپیماهای سوخت‌رسان آمریکایی و انگلیسی برای پشتیبانی از جنگنده‌های اسرائیلی منتشر شد. اوایل جنگ هم خبر حمله پهپادی به این پایگاه رسید.اما مهم‌ترین نقطه، دیه‌گوگارسیا در اقیانوس هند بود؛ جزیره‌ای در فاصله حدود ۳۸۰۰ کیلومتری ایران که با محدودشدن پایگاه‌های نزدیک‌تر، برای عملیات بمب‌افکن‌ها و پشتیبانی شناورهای آمریکایی در دریای عرب اهمیت بیشتری پیدا کرد.بعد هم ادعای حمله موشکی ایران به دیه‌گوگارسیا مطرح شد.
نکته اینجاست: فاصله این جزیره تا ایران حدود ۳۸۰۰ کیلومتر است و کمترین فاصله ایران تا خاک اصلی انگلیس تقریباً ۴۰۰۰ کیلومتر!اما نگرانی لندن وقتی جدی‌تر شد که ۲۷ سپتامبر حادثه‌ای امنیتی اطراف فرفورد رخ داد و چند نفر بازداشت شدند. در روزهای بعد بمب‌افکن‌های آمریکایی از پایگاه خارج شدند.۱۲ اکتبر، انگلیس مدعی ارتباط طرح حمله به فرفورد با ایران شد؛ اتهامی که تهران رد کرد و خواستار ارائه سند شد.حالا روباه پیر با یک تناقض روبه‌روست: می‌خواهد از هزاران کیلومتر دورتر در جنگ علیه ایران نقش داشته باشد، اما انتظار دارد پایگاه‌های خودش از پیامدهای جنگ مصون بمانند!
انگلیس جنگ را دور از خانه تصور می‌کرد؛ حالا امنیت پایگاه‌های خودش هم به بخشی از معادله جنگ تبدیل شده است.