وقتی موشک‌ها گزینشی فرود می‌آیند

روایت ورزش آسیا، سال‌هاست که بر مدار استانداردهای دوگانه می‌چرخد؛ روایتی تلخ که نشان می‌دهد چطور شعار جدایی ورزش از سیاست، تنها ویترینی شیک برای پنهان‌کردن معادلات قدرتمند سیاسی و اقتصادی است. داستان از آنجا شروع می‌شود که به محض شنیدن صدای یک حادثه یا تنش در منطقه، چشمان مسئولان کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) به روی ایران تیز می‌شود. هنوز گردوغبار اتفاقات فروننشسته که نامه‌ها و فکس‌های محرومیت از میزبانی ردیف می‌شوند. تیم‌های ایرانی، بدون فرجه و بدون حق دفاع، از داشتن حق طبیعی خود یعنی بازی در حضور هواداران پرشورشان محروم می‌شوند. آوارگی در کشورهای ثالث، پروازهای طولانی و خستگی ناشی از سفر، سهم همیشگی باشگاه‌های ایرانی است؛ چراکه از نظر مسئولان لوزان و کوالالامپور، امنیت در ایران پایدار نیست!
اما همین که نوبت به کشورهای دیگر می‌رسد، زاویه دید دوربین‌های AFC تغییر می‌کند. در روزهایی که فضای هوایی عربستان شاهد تنش‌های موشکی و پهپادی است و اخبار تعطیلی و تعلیق برخی پروازها در فرودگاه‌های این کشور مخابره می‌شود، هیچ خبری از لغو میزبانی یا تغییر محل بازی‌ها نیست و سقف آسمان ریاض امن‌تر از هر جای دیگری در جهان ترسیم می‌شود؛ حتی اگر موشک‌ها و پهپادهای یمنی بر فراز شهرها پرواز کنند!
اینجا درست همان نقطه‌ای است که علامت سؤال‌های بزرگ در ذهن هر مخاطب و هوادار منصفی شکل می‌گیرد؛ چطور فوتبال زیر سایه تنش‌های نظامی در ریاض بدون هیچ مانعی برگزار می‌شود، اما تا کوچک‌ترین اتفاقی در ایران رخ می‌دهد، پرونده میزبانی فورا مختومه اعلام می‌شود و تیم‌های ایرانی باید کاسه چه کنم دست بگیرند؟ پاسخ را نه در قوانین فیرپلی و امنیت، بلکه باید در راهروهای پرپیچ‌وخم و لابی‌های سنگین AFC جست‌وجو کرد. دلارهای نفتی و نفوذ بی‌حدوحصر سعودی‌ها، معادله امنیت را تعریف می‌کند. دلارهایی که نه‌تنها حق میزبانی را دست‌نخورده نگه می‌دارند، بلکه قوانین را مطابق میل شیوخ منطقه بازنویسی می‌کنند.
ورزش، دیگر آن زمین پاکی نیست که فقط استعدادها در آن تصمیم‌گیرنده باشند. در آسیا، سیاست و اسکناس‌های سبز، داوران واقعی بازی هستند. تیم‌های ایرانی نه با حریفان داخل زمین، بلکه سال‌هاست با این دیوار بی‌عدالتی می‌جنگند؛ دیواری که یک طرفش سایه جنگ را نادیده می‌گیرد و طرف دیگرش، بهانه‌های کوچک را به محرومیت‌های بزرگ تبدیل می‌کند.