عروسکی برای رسیدن به آرزو

سیدسروش طباطبائی | روزنامه‌نگار

«بازی» تنها کلمه‌ای است در جهان که هر کودکی با هر زبانی که آن را می‌شنود، عکس‌العملی یکسان نشان می‌دهد، گل از گلش می‌شکفد! در همین راستا، بسیاری از کارشناسان جای خالی بازی را در مدارس کشورمان گوشزد می‌کنند و پیوند بازی با آموزش را یکی از راه‌های مغفول در مسیر آموزش و پرورش کشورمان می‌دانند. اما بازی تنها برای کودکان نیست و بسیاری از بازی‌ها‌ یا اسباب‌بازی‌های کودکانه، فلسفه‌ای پیچیده برای ‌بزرگ‌تر‌ها دارند. به‌مناسبت هفته کودک، سری به موزه اسباب‌بازی در خیابان نوفل‌لوشاتوی تهران زدم، با اسباب‌بازی ژاپنی «داروما» مواجه شدم. عروسکی با بدنی گرد، رنگ‌ قرمز و سبیل‌هایی پرپشت با 2 چشم سفید. در ظاهر شما با عروسکی تزیینی روبه‌رو هستید که از هر سو که زمینش بزنی، دوباره می‌ایستد. اما داروما عروسک آرزوهاست؛ عروسکی که آرزوهای کودکان را برآورده می‌کند! کودک آرزویی می‌کند و یکی از حدقه‌های چشم داروما را سیاه می‌کند و زمانی که آرزویش برآورده شد، چشم دیگر را هم رنگ می‌کند. اما درواقع هر وقت کودک، به دارومای یک‌چشمی‌اش نگاه می‌کند، به یاد می‌آورد که هدفی نیمه‌کاره دارد و برای رنگی‌شدن چشم‌ دیگر، باید خودش هم تلاش کند. خلاصه اینکه بازی‌ها و اسباب‌بازی‌ها می‌توانند آرزوهای ‌ بزرگسالان را هم برآورده کنند؛ اگر کمی درباره فلسفه آنها بیندیشیم.‌